vurma! Oğlanlarla nədən danışırdın? Nə mərcidiri bu?
-Həə, mərc? Futbola görə mərcə girmişdik. İndi də mərci mən udmuşam, pulumu istəyirəm.
-Ülvi mənə yalan danışma! Mən qulaqlarımla eşitdiyimə inanım, ya sənə? Sən məni mərcə qoymusan?
-Yox sevgilim, sən nə danışırsan?
-Üvi dedim ki, öz qulaqlarımla eşitdim!-əsəbdən Xatirənin gözləri daha da böyüdü.
-Əşi hə, lap səni mərcə qoymuşam! Sonra?
Ülvidən eşidənə qədər Xatirə buna inanmaq istəmirdi. Eşitdikləri isə dəhşət idi. Ülvi özü öz dili ilə onu ələ saldığını deyirdi. Bu cür cavabın qarşılığında edəcək bir şey var idi. Xatirənin vurduğu sillə hələ uzun müddət Ülvinin yanağını, Xatirənin isə əlini yandıracaqdı.
-Sən lap ağını çıxadın ha!-Xatirənin bu silləsi qarşısında özündən çıxan Ülvi-Sən özünü nə sayırsan?-deyib ona əl qaldırmaq istədi, amma son anda özünü saxladı.
Xatirə isə gözünü belə qırpmadan təəssüf və kədər dolu baxışlarla ona baxırdı.
-Niyə? Mən sənə neyləmişdim? Günahım nə idi?
Ülvi Xatirənin baxışları qarşısında məyus olsa da özünü sındırmadı.
-Günahın axmaqlığın idi. Bu qədər saf olmazdın, gözün bu qədər kor olmazdı, mən də səni aldtmazdım.
-Mən sənə inanmaq stəmirdim. Sən özün mənə sevdiyini deyirdin.
-Axmaqsan ki, axmaq! Az, dörd ildir, mənim dərdimdən dəli-divanə olan sən deyilsən? İndi nə özünü qaldırıb dağın başına qoymusan?
-Nə?-Xatirə özünü itirdi. Gözlərini qaçıraraq-Bu yalandır. Mən sənin dərdindən dəli deyildim.-dedi.
-Amma Dürdanə elə demirdi.-Ülvi kinayə iə gülməyə başladı.
-Nə, bunları sənə Dürdanə deyib?
-Bəs nə? Safsan ki, saf! Vsyo daha, əsas odur mərci udmuşam. Yaxşı ki, özün eşidib qırıldın.
Ülvi bunları deyib zümzümə eləyə-eləyə oradan uzaqlaşdı. Xatirə ölmək istəyirdi. Ən çox inandığı və ən çox sevdiyi iki insan ona xəyanət eləmişdi. Axı niyə?
Bunun üstündə Xatirə Dürdanə ilə çox bərk dalaşdı. Vaxt tamam olmadığından Ülv də mərci uda bilmədi. Əsəb sarsıntısı keçirən Xatirənin psixi vəiyyəti pisləşdi, iynə-dərmana düşdü. Bütün bunlar onun təhsil həyatına da