süfrəni hazırlayan Nuray onu görüb:
-Necədir, yatıb?-deyə xəbər aldı.
-Hə, yatıb. Yemək istidir?
-Qoymuşam. Sən yeyəcəksən?
-Yox e, mamasız boğazımdan keçmir. Sən ye, hazırlığa gerdirsən.
-Eh, elə bilirsən, mənim boğazımdan keçir? Bəlkə hazırlığa sən gedəsən?
-Günay, keçən dəfə sən xəstə olanda mən getmişdim. Cığallıq eləmə, indi növbə sənindir.
Bu vaxt qapının zəngi basıldı. Bacılar əvvəlcə təəccüblə bir-birilərinə baxıdılar. Sonra Nuray:
-Sən yeməyə bax, yanmasın.-deyə qapıya tərəf getdi.-Yəqin Səidə xaladır.
Gözlükdən baxdı. Yanılmamışdı. Qapını açdı. Səidə xala gülərüzlə:
-Nuruş, mama necədir?-deyə xəbər aldı.
-Belə də Səidə xala. Səər oyananda yaxşı idi. Bir yerdə səhər çörəyini yedik. Sonra televizora baxmaq istədi. Həmişə baxdığı serialda nə gördüsə, təzədən başağrısı tutdu, yatdı.
-Hə, o serial? Gərək bu seriyasına baxmazdı, biraz kədərli idi. Nə isə, biz Elşənlə bacımgilə gedirik, qayıdanda bazara da dəyəcəyik. Nəsə lazımdırsa, deyin alaq.
Elşən Nuraygilin qapı qonşusu Səidə xalanın ortancıl oğlu idi. İndi qapılarını qıfıllaya-qıfıllaya Nuraya göz qoyurdu.
-Yox, yox, Səidə xala. Çox sağolun, heç nə lazım deyil.
-Yaxşı onda, qapını ört, başqa heç kimə açmayın. Qayıdanda yenə baş çəkəcəm.
Nuray “Yaxşı.”deyib qapını örtdü. Elşənin ona tərəf baxıb bic-bic gülümsəməsini xatırlayıb öz-özünə mızıldandı:”Iyy, zəhləm getmiş! Görəsən, bu özünə güzgüdə baxır?”
Əli əlində dəftrə-qələm çarpayısında yarıuzanılı vəziyyətdə fikrə gedən qardaşına yaxınlaşdı. Dəftəri ona uzadaraq:
-Qaqa, bax gör, düz eləmişəm?-dedi.
Qardaşı fikirli-fikili başını qaldırıb bir onun üzünə, bir də əlindəki dəftrə baxdı. Dəftəri alaraq Əlinin həll elədiyi məsələyə baxdı. Bir-iki düzəliş edib heç nə demədən dəftrəi ona qaytardı. Qardaşını belə görən Əli onun yanında oturdu:
-Heç nə demir?
Hüseyn “Yox”deyə başını buladı.
-Narahat olma,-deyə Əli əlini qardaşının çiyninə qoydu,-susmaq razılıq əlamətidir.-dedi.
-Mən onun susmağını istəmirəm.-Hüseyn axır ki,