, dilləndi.-Hirslənsin, qışqırsın, nə bilim, vursun, amma susmasın. Neçə ildir, qrup yoldaşıyıq, azdan-çoxdan onu tanıyıram. O, ancaq bir problemi olanda susur. İndi bilmirəm, onun problemi mənəm, ya qeyri bir şey?
-Bəlkə heç səninlə bağlı deyil? Bəlkə ailəsində nəsə probelm var? Bəlkə elə...-Əli deyəcəyi sözü özlüyündə götür-qoy elədi,-istəmədiyi birinə vermək istəyirlər?
Bayaqdan bəri gözlərini əlində tutduğu qələmdən çəkməyən Hüseyn sanki bu sözdən sonra özünə gəldi. gözlərini təəccübdən daha iri açıb Əliyə baxdı:
-Bax, bu heç mənim ağlıma gəlməmişdi. Sabah mütləq onunla danışacam.
-Səncə, o sənə nəsə deyəcək?
-Deməlidir,-Hüseyn qərarlı şəkildə,-o mənə mütləq nəsə deməlidir.-dedi.

Təqvim son yarpaqlarını tökmək üzrə idi. Dekabr ayının iyirmi yeddisi, həftənin şənbə səhəri idi. Heç olmasa bu gün onun dərsə gəlməyini arzulaya-arzulaya dərsə gedən Züleyxa binaların arasına çatmışdı ki, anidən qabağında kiminsə peyda olduğunu hiss edib geri atıldı:
-Ayy! Birmillahir rəhmani-rəhim!-deyə əlini sinəsinə sıxdı.
-Qorxma, mənəm.-deyə İsmayıl onu sakitləşdirməyə başladı.-Qorxutdumsa bağışla.
-İsmayıl, nə olub səhər-səhər? Məni Sevillə səhv salmısan?
-Yox, yox,-deyə ismayıl güldü,-prosto sənə bir işim düşüb.
-İşin? Sevillə bağlıdır?
-Başqa kiminlə bağlı ola bilər ki? Bu gün onun ad günüdür, eləmi?
-Hə,-Züleyxa təəccüblə onun üzünə baxdı,-sən haradan bilirsən?
-Haradan bilirəm?-İsmayıl kinayə ilə gülümsünüb-Sən sevdiyin insanın ad gününü bilməzsən?-dedi, sonra bel çantasının ağzını açıb oradan zərli kağıza bükülü uzun bir qutu çıxardı və Züleyxaya uzatdı.-Mən versəm, bilirəm ki, götürməyəcək. Ona görə də istəyirəm ki, bunu ona sənə verəsən, öz adından. Sonra vaxtı gələndə mən özüm ona hər şeyi danışaram.
Qutunu götürən Züleyxa maraqla İsmayıla baxdı:
-Axı, mən də ona hədiyyə almışam. İkisinidə bir yerdə necə verəcəm? Həm də ki, bu çox bahalı bir şeyə oxşayır, elə deyil?
-Onda,-gözlərini qıyıb biraz fikirləşən İsmayıl-onda deyərsən ki, iki hədiyyə