n də elə bildim, altıncı günün gəlməyinə sevinirsən.-Ayana göz vurdu.
Bufet. Yusif masaya söykənib əlləri qoynunda pəncərədən çölü seyr elədirdi. Əli isə onunla üzbəüz pəncərənin artırmasına söykənib ona baxırdı.
-Özüm ölüm, muma dönmüsən e. Dəli Yusifdən əsər-əlamət qalmayıb
-Sən heç dəyişməmisən axı.-deyə Yusif gözlərini çöldən çəkməyərək kinayə ilə dedi.-Kolidorları kitab-dəftərə dəyişən mənəm?
-Sənin dəyişməyin vabşe sensassiya oldu. De görüm, bu gün nə eşitmisən? Uçub getmisən.
-Sevdiyinin sevdiyi Moskvadan gəlsəydi, sən necə olardın?
-Vauuu?!-deyə Əli heyrətlə gözlərini dörd açdı.-Moskva e, özü də.
-Sən təəccüblənə-təəccüblənə buna təəəccüblədin?-deyə Yusif maraqla ona baxdı.-Deyirəm ki, sevdiyi oğlan gəlir.
-Doğrudan e? Xeyirdir, rəqibin kimdir?
-Anasının sinif yoldaşının oğludur. Ailəliklə bayramda istirahətə gəlirlər. Bir ay qalacaqlar.
-Başın sağ olsun, qardaş.-Əli əlini onun çiyninə vurub guya üzülmüş şəkildə dedi.
-Məzələn, məzələn.-deyə Yusif incimiş şəkildə yenidən gözünü pəncərəyə dikdi. Sonra ah çəkərək,-Hələ bu gün səhər məndən “Ona necə davranım?”deyə məsləhət də istədi.
-Sən nə dedin?
-Məcburən bir-iki məsləhət verdim.
-Axmaqlıq səndədir axı. Belə-belə qızı əldən verəcəksən. Niyə ona heç nə demirsən? Bəlkə Sevinc heç onu sevmir. Mənasız söhbətdir e, beş il görmədiyi birini necə sevsin.?
-Yox e, Əli? Sevinc mənə yalan deməz. Həm də niyə desin? Bir də ki mən özüm də ona səhvən başqa qızı sevdiyimi demişəm.
-De ki, daha işləri özüm korlamışam da. Moskva bəhanədir! Əcəb olu sənə!-deyə Əli yerindən dikələrək Yusifi danlamağa başladı.
Araya beş-o saniyəlik sükut çökdü.
-Yaxşı,-deyə Yusif Əliyə baxdı,-sən danış, səndə nə var, nə yox?
-Mən? Mən hələ ki, səbrlə hərəkət eləyirəm. Əvvəlcə onun etibarını qazanım, özümü ona sevdirim, sonra ürəyimi açacam.
Bir neçə dərs keçdi. Zivər müəllimə sinfə baxıb yenə də bəzilərinin olmadığını görüb hirslə başını bulayırdı ki, qapı döyüldü. Zivər müəlimənin “Prixadi”deyə səslənməsindən sonra