Yusiflə Kərəm ard-arda sinfə girdilər. Zivər müəllimə onları görüb:
-Qde vı bıli?-dyə soruşdu.
-Çölə idik.-deyə Kərəm cavab verdi.
-Siz neujeli hələ başa düşməmisiniz ki, dərs vaxtı çöldə olmaq olmaz?
Zəngi eşitməmişdik, uçitelnisa.-deyə Yusif də dilləndi,-Mojno?
-Nelzya!-deyə Zivər müəllimə hirslə dedi.-Tək ayaq üstdə dayanın orada!-deyə küncü göstərdi.
-Ştoo?-deyə Yusif qaşlarını çatıb bir müəlliməyə, bir də uşaqlara baxdı.
-Eşitmədiniz? Dayanın orada!
-Müəllimə, tək ayaq üstündə dayanmaq qalıb? Nə olar, keçək də yerimizə?-deyə Yusif yalvarmağa başladı.
-Nelzya!-deyə Zivər müəllimə səsini biraz da qaldırdı.
Bir xeyli yalvar-yaxardan sonra Zivər müəllimə onları yerlərinə keçməyə icazə verdi.
Oğanlar yerlərinə keçdilər. Kərəmin üzündəki fikirli və məyus ifadə digərlərinin diqqətindən yayınmamışdı. Əli arxaya dönüb:
-Kərəm, nə olub?-deyə soruşdu.
-Rəhim moykada maşının arxaında qalıb, əzilib. Maşın reski tormoz verib arxaya gedib, bu da həmin vaxt arxada imiş. Divarla maşının arxasında sıxılıb.
-Yaxşı da?-deyə İsmayıl gözlərini dörd açdı.-İndi necədir?
-Məhlədən oğlanlar zəng eləmişdilər. Dedilər ki, indi xəstəxanadadır. Dəqiq heç nə bilmirəm. Tənəffüsdə danışarıq.
Tənəffüsdə müzakirə mövzusu Rəhimin keçirdiyi qəza oldu. Və belə qərara alındı ki, oğlanlar dərsdən sonra yığışıb onu ziyarətə getsinlər.Elan etdiyi kimi Mirvari müəllimə sonuncu-beşinci saat valideynləri başına yığdı və onlarla övladlarının davamiyyəti, dərsə hazırlığı, müəllim və şagird yoldaşları ilə davranışı mövzusunda söhbətlər apardı. Mirvari müəlliməni narahat edən yenə də daha çox narazı olduğu şagirdlərin valideynlərinin iclasa gəlməməsi idi.
Kərəm də daxil olmaqla üç-beş oğlan şəhər xəstəxanalarının birində yatan Rəhimə baş çəkməyə getmişdilər. Rəhimi təcili yardım maşını ilə bura gətirmişdilər. Vəziyyəti orta ağır olduğundan onu reanimasiyaya yerləşdirmişdilər. Kərəmgil ora çatanda Rəhimin anası ilə bacısının bir-birinə sarılıb ağladığını görüb Rəhimə nəsə olduğunu