can! Axır ki, özün öz dilinlə etiraf elədi.-Rafiq əllərini göyə açdı.-Sənə min şükür ay Allah, ölmədim bu günləri də gördüm!
Ələddin yeyin addımlarla parkda oturan sinif yoldaşlarına yaxınlaşdı. Salamlaşıb təlaşla:
-Nə olub, niyə çağırmısınız?-deyə soruşdu.
-Otur,-deyə Kərəm soyuqqanlılıqla ona baxdı,-qoy, o birilər də gəlsin, deyəcəyik.
-Nə o birilər? Mənim saat üçdə hazırlığım var e.-deyə Ələddin üzünü turşutdu.
-Mənim də hazırlığım var da, çıraq.-deyə İsmayıl ona baxdı.-Mən heç evə getməmişəm ki. Səhər saat səkkizin yarısından evdən çıxanam. Beş-on dəqiqə geciksən, dünya dağılmayacaq ki!
Ələddin daha heç nə deməyib oturacaqda oturdu. Əli ondan Kənanı xəbər aldı. O da Kənanın Mehdi ilə gələcəyini dedi. Əli sonra əyilərək Kərəmə pıçıldadı:
-Səncə hamı razı olacaq? Birdən qızlar narazı istəməsə?
-İstəməyən, razı olmayan özü bilər. Heç kimi məcbur eləmirik ki.
Elə bu vaxt Ayan, Asya və Sevinc də onlara yaxınlaşdılar. Salamlaşandan sonra Asya soruşdu:
-Şto sluçila?
-Biraz səbr eləyin, biləcəksiniz.-deyə oturacaqda oturan Yusif ayağa qalxdı.-Keçin, oturun.-qalxması üçün Ələddinə də işarə elədi.
-Ayaq üstdə də yaxşı idik.-rəfiqələrinə göz vuran Sevinc oturdu.
Ayanı görmək Əlini həyəcandırmaya bilməzdi. Üzündəki təbəssümlə:
-Necəsən?-deyə onas baxıb soruşdu.
-Yaxşıyam, sən necəsən?-Ayan da onun salamını gülümsəyərək aldı.
-Biz də yaxşıyıq, doroqoy. Sağol.-Asya yenə də öz atmacasından qalmamışdı.
Pərt olan Əli nə deyəcəyini bilmədi. Vəziyəti belə görən Sevinc söhbətidəyişmək üçün:
-Doğrudan, bizi bura niyə çağırmısınız?-deyə Yusifə baxdı.-Siz dərsdən sonra hara getmişdiniz?
-Qoy Leylagil də gəlsin, biləcəksiniz, dost.
Bu vaxt hazırlıqdan qayıdarkən parka girən Züleyxa sinif yoldaşlarının yığışdığını görüb onlara yaxınlaşdı. Maraq və təəccüblə:
-Nə olub, niyə yığışmısınız?-deyə soruşdu.
-Sənə aid deyil!-deyə Yusif üzünü turşudaraq hirslə dedi.
Tərs-tərs Yusifə baxan Sevinc sonra üzünü Züıeyxaya tutdu:
-Heç biz də bilmirik, Zülüş. Səni də