ə çağırıblar?
-Yoox,-Yusif Züleyxaya ağzını açmağa imkan vermədən,-ona aidiyyatı yoxdur.-dedi.
Məyus halda onlardan aralanan Züleyxa İsmayıla işarə eləyib onu kənara çəkdi:
-Nə olub?-İsmayıl təlaşla soruşdu.-Sevil yaxşıdır?
-Mən dedim ki, Sevilə nəsə olub? Narahat olma, o yaxşıdır. Sadəcə tez-tez sənin verdiyin hədiyyə haqqında soruşur.
-Nə soruşur ki?
-Deyir bu sep bahalıya oxşayır. İnanmıram ki, onu sən alasan. Özü də iki hədiyyəni birdən. Mən də deyirəm ki, o sepi çoxdan görmüşdüm, sənə almaq üçün pul yığırdım. Amma nəsə inanmır. İsmayıl, bəlkə ona deyim?
-Heç vaxt! Nə badə Zülü!-İsmayıl təkidlə barmağını silkələdi.
-Nə var ki, burada? Onsuz da əvvəl-axır öyrənəcək.
-Öyrənəcəksə, qoy məndən öyrənsin. Bir də mən istəmirəm, hədiyyəyə görə onun mənə qarşı fikri dəyişsin, mənə hə desin.
-İsmayıl, Sevil elə qız deyil.
-Mən demirəm ki, elə qızdır. Deməyim odur ki, bilsə ki, hədiyyəni mən almışam, istər-istəməz özünü mənə qarşı borclu hiss eləyəcək. Elə biləcək ki, mən ona təsir eləmək istəyirəm. ona görə də o mənə bir cavab verənə kimi bu aramızda sirr olacaq. Eşitdin?
-Eşitdim, eşitdm. Narahat olma.
Elə bu vaxt son gözlənənlər də gəldilər. Leyla keçib qızların yanında oturdu.
-Nə olub? Mitinqə çıxmısınız?-deyə Mehdi maraqlı bir üz ifadəsi ilə oradakılara baxıb soruşdu.
-Biz bir şey fikirləşmişik,-Əli özünü qabağa verib uşaqlara səsləndi,-inanırıq ki, siz də bizimlə eyni fikirdə olacaqsınız.
-Ufff! Adam kimi nə olduğunu deyəcəksiniz?-Ələddin saatına baxıb mızıldandı.
Altı aylıqsan ə?-deyə Yusif tər-stərs ona baxdı. Sonra üzünü Kərəmə tutdu.-Səncanı, başla.
Kərəm düşüncəli tərzdə qabağa keçib üzünü sinif yoldaşlarına tutdu:
-Gəlsiyiniz üçün hamınız çox sağolun. Vaxtınızı çox almayacağam. Yəqin ki, eşitmisiniz, Rəhim avariya keçirib, xəstəxanadadır.
Qızlar təəccüblə bir-birilərinə baxdılar.
-Yooox, eşitməmişik.-Ayan təlaşla ona baxdı,-Nə vaxt olub?
-Bu gün səhər, moykada.-deyə İsmayıl cavab verdi.
-Dərsdən sonra yanına getmişdik. Reanimasiyada