ə gələn kimi mənə zəng eləsin. Onunla işim var.
-Baş üstdə, xala. Deyərəm.
Əli xalası ilə sağollaşıb telefonu yerə qoydu. Nədənsə onunla, ya da onların ailəsindən kiminləsə danışandan sonra, ya da onlardan söhbət düşəndə Əlinin kefi pozulardı.
Məlahət Əlinin anasının əkiz tayı idi. Eyni yumurta əkizi olmasalar da eyni gündə doğulmuşdular. Onlar əslən göyçaylı idilər. Məlahət xala da elə Göyçayda ailə quraraq burada yaşayırdı. Bu əkiz bacılar hələ uşaqlarını lap kiçik yaşlarında beşik kərtməsi eləmişdiləar. Əli ilə Ayanı. Ayan Əlidən iki yaş kiçik idi və bu il doqquzuncu sinifdə oxuyurdu. Doxsanıncı illərin əvvəllərində-Əlinin atası şəhid olduğu o ağır müharibə illərində Məleykə xalanın bacısı ona çox əl tutmuşdu. Əlinin bir yaşına qədər Məleykə xala iki körpəsi ilə birlikdə əvvəl qayınatasıgildə-Zaqatalada, sonra isə bacısıgildə qalmışdı. Sonradan hər iki ailə köməkləşib Əligilin indi yaşadıqları evi almışdılar və Məleykə xala o vaxtdan burada yaşamağa başlamışdı. Ayan dünyaya gəldikdən sonra isə Məleykə xala bacısının borcundan çıxmaq üçün bu qızı oğluna ad eləmişdi. Əli böyüdükdən sonra da tez-tez bunu onun yanında eşitdirirdi. Amma bilmirdi ki, Əlnin öz Ayanı var.
İki-üç gündür bu fürsəti gözləyən Yusif axır ki, Sevincgilin qapılarınının zəngini basa bildi. Sevinci görə biləcək deyə çox sevinirdi. Eyni blokda olsalar da, nədənsə Yusif onu görmək üçün bəhanə gəzirdi. Axır ki, bu gün bəhanə özü onun ayağına gəlmişdi. Qapı açıldı. Hündürboylu, kürən, qəhvəyi gözlü, üzündə dağınıq çilləri olan ağbəniz bir oğlan qapıda göründü. Bu Cavid idi. Yusifin kabusu! Yusif saymazyana:
-Sevinci çağır.-deyə ona baxdı.
-Poçemu?-oğlan qapıya söykənib kinayə ilə soruşdu.-Neyləyirdin Sevinci?-o öz dilindən çox pis danışırdı.
Yusifin dişi damağını kəsirdi. “Heyf, arada Sevinc olmasaydı, mən bunu...” birtəhər hirsini boğub:
-Sözüm var,-dedi,-Sevinci çağır.
-Podojdi,-deyib oğlan içəri səsləndi,-Seva, ay Seva, gör bu Yusif nə istədi?
-Seva nədir ə?-Yusif dişini daha bərk