boylandı.
-Doğrudan e, hara yox oldular?
-Bəlkə mağazaya giriblər, ya da binaların arasıyla gediblər?-Yusif özünə təskinlik vermək üçün səbəblər uydururdu.
-İndi nə olacaq?
-Nə olacaq, dala qayıtsaq şübhələnəcəklər. Ona görə də yaxşısı budur, düz gedək. Çıxarlar bir yerdən.

Sevinc qızları tələsdirirdi:
-Qızlar, tez, tez!
-Niyə qaçırıq e adaş?
-Doğrudan e Sevinc, biz neyləyirik?
Sevinc dayanıb nəfəsini dərə-dərə planının ardını qızlara danışmağa başladı:
-Qulaq asın. İndi parkın içinə girib biraz üzü yuxarı gedirik. Baxın, orada dondurma satılan yerin yanında dayanıb, guya dondurma zad, ya da sərin su alırıq. Oğlanları görən kimi də gedirik. Yəni dala qayıdırıq.
-Sevinc, niyə?-Ayan təəccüblə soruşdu.
-Sual verməyin, nə olar? Bir də belə bir şey var: biz onları görməmişik. Eşitdiniz? Eşitdin Sevinc?
-Mən xəbərçiyəm məgər?
-Yaxşı, gəlin dayanaq burada.
Onlar artıq dondurma və sərin sular satılan yerin qabağına çatmışdılar.
-Buyurun xanm, nə lazımdır?-satıcı oğlan soruşdu.
-Qızlar, dondurma istəyirsiniz?
-Yox, yox, mən təzə sağalmışam, adaş.
-Mən də istəmirəm.-Ayan da etiraz etdi. Sonra anidən-Sevinc, getməliyik. Gəlirlər.-dedi.
-Yaxşı onda. Onlar tərəfə baxmayın!-sonra satıcıya üzünü tutaraq:-Bağışlayın, biz nəsə almalı olmadıq.-dedi.
-Yaxşı, necə istəyirsinizsə...

Əli əli ilə qızları göstərərək dedi:
-De, qızlar.
-Ayə, bunlar hansı tərəfdən gəliblər?
-Yəqin o başdan giriblər.
-Bunlar parkın ətrafında kruq vurublar ki. İnan ki, Sevincin işləridir.
-Hansının?
-Mənimkinin.
Əli qaşının birini qaldırıb maraqla Yusifə axdı. Yusif duruxdu.
-Dostum mənasında deyirəm də. Niyə elə baxırsan?
-Yaxşı, yaxşı, gedək.

Elə bu vaxt digər Sevincin telefonuna zəng gəldi.
-Alo?... Hə, mama?... Evə gəlirəm, sən haradasan?... Nə, aydaa, yadımdan çıxmışdı e... Yaxşı, yaxşı, gəlirəm indi.-sonra məyus halda üzünü qızlara tutub,-Qızlar, bağışlayın. Anamla paltar almağa getməliyikmiş, tamam yadımdan çıxıb. Mən dala qayıtmalı olacağam.-dedi.
-Eybi