damağına basdı.
-Hə, dost.-deyə Sevinc qapıda göründü.
Həsrət sona yetmişdi. Yusif onu görüb özündən ixtiyarsız köks ötürdü.
-Salam dost, ee...bizim...
-Hə, bilirəm, Nuridə xala zəng eləmişdi. Sizin paltarlardan biri bizim ipə ilişib. Anam indi onu götürməyə çalşır.
Yusif öz-özünə anasını danlamağa başladı. “Eee., ay mama! Dedim axı, zəng eləmə. Guya qabağa düşdü də.”
-Hə, gözləyim onda. Necəsən, tətil necə gedir?
-Əladır, hər şey əladır.-Sevinc xoşbəxt olduğunu göstərməyə çalışırdı.
-Lap yaxşı. Təki əla olsun.-hiss elətdirməməyə çalışsa da Yusif məyus olmuşdu.
Elə bu vaxt içəridən Xavər xalanın səsi eşidildi:
-Sevinc, Yusifə de, paltarı götürə bilmədim, həyətə düşdü. Gedib götürsün.
-Bağışla daha.-Sevinc məyus halda Yusifə baxdı.
-Eybi yox. əsas odur,-“Səni gördüm.”-uçub getməyib. Hələlik.
-Hələlik.-deyib Sevinc qapını örtdü.
Yusif isə sifəti düşmüş şəkildə pillələri düşməyə başladı.

Ayanla Xatirə müəllimə rayonun mərkəzi kitabxanasından çıxdılar. Ayan:
-Reyhanın xəbəri olsa, bizi öldürəcək. Ona deməyib, gəlmişik.-deyirdi.
-Niyə ki, mən bir həftədir ona kitabları dəyişməyə gedəcəyəm demirdim? Heç vecinə də almırdı. İndi biz neyləyək ki, bu gün rəfiqələri ilə şəhərə çıxıb?-Xatirə müəllimə gülərək Ayana göz vurdu.
-Hə də, hər kəs özünə lazım olan adamlarla gəzir. Elə biz bizə bəsik.
-Ay sağol. Bilirsən, ağlıma nə gəldi?-Xatirə müəllimə həvəslə Ayana baxdı.-Gəl, çıxmışkən dükanlara da baxaq.
-Sən haradan bildin ki, mənim də ağlımdan o keçir? Baxaq da.
Onlar kitabxanadan bir-iki addım aralanmışdılar ki, Ülvi yenə də anidən peyda oldu.
-Salam.-deyə Xatirə müəllimənin qabağında dayandı.
Xatirə müəllimə və Ayan reaksiya vermədən aralanmaq istəyirdilər ki, Ülvi Xatirə müəllimənin qolundan tutub:
-Hara?-dedi.-Danışmalıyıq.
-Mən səninlə danışmaq istəmirəm.-deyə Xatirə müəllimə acı-acı dedi.-Nə qədər ki, bütün Xırdalanı üstünə tökməmişəm, burax qolumu!
-Xırdalanı tökmə, istəyirsən, bütün Azərbaycanı üstümə tök. Səninlə danışmamış gedən