heç nə soruşmadan Zərifəyə baxdı:
-Nə qədər ki, başları qarışıqdır, gedək buradan!
-Yoox,-deyə Zərifə özünü yana çəkdi,-sən get.-dedi.
-Bax, yenə də üstünə düşəcəklər. Məndə artıq simit yoxdur.
-Kənan, nə olar, get. Mən sənin burada dayanmağını istəmirəm.
-Mən də sənin burda qalmağını istəmirəm.-Zərifənin qolundan tutdu.-Buradan çıxaq, söz verirəm, gecədəm.-dedi.
Birtəhər Zərifənin qolundan çəkə-çəkə alaqaranlıq məhlədən çıxdılar.
-Yol bundan da böyük, ikiayaqlı itlərlə doludur. Eviniz hansı tərəfdədir?-deyə Kənan ətrafa boylandı.
-Heç hansı tərəfdə.-Zərifənin səsi titrəyirdi.-Sən get, mən özüm yolumu taparam.-deyib binalara tərəf buruldu.
Əvvəl tərəddüd içində qalan Kənanın ağlına birdən Rəfiqə müəllimə rəhmətə gedən gün Zərifənni pilləkəndə dedikəri düşdü. Və indi Zərifənni getdiyi istiqamət Rəfiqə müəlliməgilin binalarına tam əks idi. Kənan tez onun arxasınca qaçdı. Zərifə döngədə oturub ağlayırdı. Başının üstündə Kənanın peyda olduğunu görüb əvvəlcə duruxsa da sonra özünü toplayıb acıqla:
-Sənə demədim, get?-dedi.-Nədir, nə gəlmisən?
-Niyə ağlayırsan? Niyə evinə getmirsən?
-Sənə nə?-çıx get də!-Zərifə səsini qaldırdı.-Sənə deməmişəm, məni görəndə gözlərini yum, qulaqlarını da tut, keç?
-Bunu ancaq dilin deyir. Amma bilirəm ki, köməyə ehtiyacın var. Evdən qaçmısan?
-Hə,qardaşım məni evdən qovub. Bunu eşitmək istəyirdin?- Zərifə özünü güclü göstərməyə çalışsa da danışdıqca soyuqdan və qorxudan titrədiyi hiss olunurdu.
-Əc...-Kənan dişini damağına sıxıb özünün güclə saxladı-Bəs indi hara gedəcəksən?
bilmirəm,-Zərifə çarəsizcəsinə başını aşağı dikdi,-yəqin ki, buralarda qalaram.
-Yox, nə danışırsan? Mən buna razı ola bilmərəm. Bəlkə Nigargilə gedəsən?
-Yox, axşam vaxtı onları narahat eləmək istəmirəm. Onlar da nənəsigillə qalırlar. Yaxşı deyil.
-Başqa qohumun yoxdur?
Zərifə biraz düşünüb:
-Əslində bir xalam var. Amma onların evi də çox uzaqdadır.-dedi.
-Gedək onda.-deyə Kənan əyilib onun qolundan yapışdı.
-Hara? Yox Kənan, sən get evinə.