. Lazım olsa, özüm gedəcəm.
-Qorxma, məndən sənə bir ziyan gəlməz. Söz verirəm, səni sağ-salamat aparıb xalangilə qoyacam.
-Mən səndən qorxmuram ki.-Zərifə çəkinə-çəkinə ərtafa baxdı.-Prosto görən olar
-Kiminsə görməyindən qorxursan, amma itə-qurda yem olmaqdan qorxmursan? Etiraz istəmirəm, dur.-deyə Kənan onu qaldırdı.
Zərifə ayağa qalxıb içini çəkə-çəkə Kənana baxdı. İndi inana biləcəyi tək adam Kənan idi.Yeni həftəninn başlamasıyla ikinci yarımil də başlamişdı. İlk dərs günü idi. Kimi həvəslə, kimi isə ayaqlarını sürüyə-sürüyə məktəbə yollanırdı. Məktəbə çatmağa on dəqiqəlik yol qalmışdı ki, Əli döngədən çıxan Ayanla qarşılaşdı. Onun üçün bundan gözəl sürpriz?! Gecikmiş Şaxta baba hədiyyəsi. Bunu ən gözəl sözlərlə ifadə etmək olardı, amma sevən insan üçün sevdiyini görmək sözlərlə ifadə olunmayan bir hisdir. Əlinin əl-ayağı, dil-dodağı bir-birinə dolaşmışdı:
-Sssa...sabaahın xsyir, Ayan.
-A, sabahın xeyir, Əli.-Ayana da nəsə olmuşdu.
-Necəsən, tətilin necə keçdi?
-Yaxşıyan. Tətilim də pis deyildi. Səndə?
-“Bərbad, sıxıcı, uzun, sənsiz necə olacaq?”-Məndə də pis deyildi. Xatirə müəllimə hanı? Həmişə bir yerdə gəlirdiniz axı.
-Birinci saat dərsi yoxdur, ikinciyə gələcək.
-Hə. O oğlan yenə də onu narahat eləyir?
-Demək olar ki. Özünə demək istəmirəm, amma ona görə çox narahatam.
-Ehtiyatlı olun. Bax, sən Kərəmdən qorxurdun, daha betəri çıxdı.
-Hmm. Sənin hazırlıqların necə gedir? İngilis dili ilə aranı düzəltmisən?
-Yox hələ. Yaman nazlıdır, üz vermir.-deyə Əli gülə-gülə, gözucu Ayana baxdı.
-Sən də əl çəkmə, mübarizə apar. Unutma, heç bir zəhmət bəhrəsiz qalmır.
-Hər kəsin sənin kimi bir sinif yoldaşı olsa, məncə, ölkədə savadsız qalmaz. Amma nə edək ki, hamı mənim kimi şanslı ola bilmir.
Əli bu sözləri o qədər səmimi və içdən dedi ki, Ayan bunun qarşısında nə edəcəyini, nə deyəcəyini bilmədi. Onlar beləcə yola davam elədilər.
Ülviyyə müəllimə əlində qələm bir jurnala, bir də sinfə baxdı. Başını bulayaraq:
-Eh,-dedi,-bəziləri üçün bayram