k fikrindəsən?
-Çox yox, amma indi tezdir.
-Hə, düz deyirsən. Hara tələsirsən? Qoy Ayangilin də Gürcüstandan qaonaqları gəlsin, sonra mənim kimi əl-ayağa düşərsən.
-O qədər də yox. Məni özünlə səhv salma. İstəyirəm ki, mənə inansın, bu qədər gözləmişəm, rədd cavabı ala bilmərəm.
-Özünü sevdirim deyirsən, yəni?
-Yəni, əgər mənə inansa, sevə də bilər.
-Düz deyirsən,-deyə Yusif yenidən Sevinc tərəfə baxdı,-inanmasa onda heç nə alınmayacaq.
Sevinc bir ayağı çöldə, biri içəridə olub tez-tez çölə boylanan Kərəmə yaxınlaşdı:
-Kərəm, Rəhimdən nə xəbər? Necədir?
-Rəhimdir də. Yavaş-yavaş sağalır. Üç-beş günə evə yazılacaq.
-Doğrudan? Nə yaxşı?
-Hə. Tez-tez sə..szi soruşur. Salamı var.
-Bizdən də salam deyərsən.
-Baş üstdə.

Kərəmin tez-tez çölə boylanmasından narahatlıq keçirən Ayan əsəbi-əsəbi o tərəf-bu tərəfə gedir, ürəyini boşaltmağa adam axtarırdı. Həmin adam da indi arxa pəncərəyə söykənmişdi. Ayan ona yaxınlaşıb, asta, amma acıqlı səslə:
-Bu Kərəm də lap əsəblərimi pozur,-dedi,-elə bil çöldə başı qalıb.
Heç nə başa düşməyən Əli maraqla bir ona, bir də Kərəmə baxdı:
-Niyə, nə olub ki?
-Əli, indi kimin dərsidir?
-Həə, lap yadımdan çıxmışdı. Bəlkə heç ona görə boylanmır?
-Mən Kərəmi tanıyıram. Bunun başqa izahı yoxdur. Bu nədir ee, Kərəm, Ülvi,....ufff!
-Ayan, sənin belə əsəbləşməyinin özündən başqa heç kimə nə xeyri, nə də ziyanı yoxdur. Həm sinifdəkiləri, həm də Xatirə müəlliməni duyuq salırsan. Sonra da Kərəm boynundan atacaq, qalacaq sənni üstündə. Elə biləcəklər ki,-Əli bunu deyərkən çəkinə-çəkinə Ayana baxdı,-sən Kərəmi qısqanırsan?
-Nə?-Ayan cin vurmuştək ona baxdı.-Əli, sən nə danışdığını bilirsən?
-Görürsən ki zarafatı belə xoş deyil. Ona görə də çalış, fikir verməyəsən.
-Bəlkə də düz deyirsən. Amma axır vaxtlar lap başımı itirmişəm. İnsan çox sevdiyi, ən yaxın bildiyi birinə zərər gəlməyini istəməz. Mən də istəmirəm, amma əlimdən Xatirə üçün dua eləməkdən başqa heç nə gəlmir.
-Bundan görə şey var? Sən sevdiklərini Allaha əmanət