eləyirsən. Ona görə də qətiyyən narahat olma.
-Əli,-ayanın üzündəki narahatlıq gülümsəmə ilə əvəz olunmuşdu,-bilmirəm niyə, amma mən səninlə danışanda özümü quştək yüngül hiss eləyirəm. Əvvəl, Xatirə müəllimə haqqında sənnilə danışmağa ehtiyat eləyirdim, amma yavaş-yavaş görürəm ki, yanılmamışam. Sən etibar olunası adamsan. Çox sağol.
-Dəə...dəəyməz. Mən neylədim ki?
Bu vaxt Sevinc Ayanı səslədi. Ayan aralandı. Bayaqdan əllərini qızdırıcıya bərk-bərk sıxan Əli əllərinin yandığını hiss elədi. Tez əllərini qızdırıcdan çəkdi. Yanğını iliklərində hiss eləyirdi. Az qala nəfəsi kəsilirdi. Əllərini yellədikcə daha çox yandırırdı. Amma içində bu hisdən daha güclü xoşbəxlik duyğusu davar idi. Sevdiyi insanın etibarını qazanmağa başlamışdı.
İki dərs keçdi. Xatirə müəllimənin olan bu iki dərs boyunca Kərəm gözlərini partadan qaldırmamağa, ona tərəf baxmamağa çalışırdı. Bu bəzilərinin diqətini çəksə də səbəbini ancaq Əli ilə Ayan bilirdi.
Növbəti tənəffüsdə Sevil yerində vurnuxur, o tərəf-bu tərəfə baxırdı. Onu belə görən Züleyxa :
-Caan, nə olub? Nə axtarırsan?-deyə soruşdu.
-Onu. Bayaq sinifdə idi axı.
-Həə, onda mən nəyi yox, kimi axtarırsan deməli idim. Nə olub, qərarını vermisən?
-Hə. Çox fikirləşdim, onu daha çox gözlədə bilmərəm. Bu məsələ bu gün qurtarmalıdır.
-Yaxşı, ona nə deyəcəksən?
-Nə lazımdırsa.
Züleyxa onun nə demək istədiyini başa düşdüyündən daha heç nə soruşmadı.
Sevinc sol əlini yanağına dirəyib barmağı ilə dəftərdə nəsə yumrulayırdı. “Eh, deyirdim, heç olmasa, yalanım işə yaraya. Öz qurduğum tələyə özüm düşəm. Deyirdim heç olamsa, Cavidə qarşı nəsə hiss eləyə bilərəm. O da böyüdükcə daha da eybəcərləşib. Axmağam axı, mən! Niyə vaxtında ona vurulmadım ki! Lap vurulsaydım, nə dəyişəcəkdi? Onnu mütləq Moskavada sevdiyi kimsə var ufff, Yusif! Gör məni nə hallara salmısan?!”
-Dost, ay dost,-Yusif qələmlə partanı taqqıldatdı,-tarix dəftərim səndə deyil?
Amma bu Sevincə təsir eləmədi. Elə dərin dalmışdı ki...
-Sevinc,-Yusif səsini