i qaldırdı,-eşitmirsən məni?
Sevinc öz aləmində idi. Yusif hirslə qələmi partanın üstünə tullayıb ayağa qalxdı.
-Yaxşı ki, Moskvadan iki dənə qonağı gəlib! Buna bax, adam saymır!
Sevinc gec də olsa, Yusifi eşitmişdi. Ona tərəf baxaraq:
-Hə, nədir?-deyə soruşdu.
-Daha heç nə!-Yusif bərk əsəbləşdiyindən onun qəlbini qırmamaq üçün sinifdən çıxdı.
Sevinc təəccüblə bir Yusifin arxasınca, bir də ona baxan rəfiqlərinə baxıb nə olduğunu xəbər aldı.

Sevil əvvəlcə qapıdan çölə boylandı. Dəhlizdə qaçışan, gəzişən, söhbət eləyənlərin arasında İsmayıl göünmürdü:
-İsmayılı axtarırsan?
Sevil Nurayın səsinə arxaya döndü. Ona cavab vermədən keçib yerinə oturmaq istədi.
-Bayaq aşağıda idi, bufet tərəfdə. Yəqin indi də oradadır.
Sevil maraq və təəccüblə ona baxırdı. Bilmirdi buna görə təşəkkür eləsin, ya “Niyə belə eləyirsən?”deyə soruşsun. Qərara gəldi ki, heç nə demədən sinifdən çıxsın.
-Get, get,-deyə Nuray onun arxasınca öz-özünə,-hələ ki, gözün kordur.-dedi.
Ara pilləkənlərlə bir neçə pillə aşağı enən sevil pilləkənin ətəyində Yusiflə ismayılın söhbətini eşitdi.
-Bax, özün də deyirsən ki, onu başa düşməyə çalışıram. Digər tərəfdən də ağlayırsan ki, “Ay Allah, bu qız niyə mənə cavab vermir?” bir səbrin olsun da.
-Eh Yusif, ürəyim sözə baxır ki?! Ona təsir eləməmək üçün yanından keçəndə salam da vermirəm. amma ürəyim partlayır. Başa düşürəm, o bəlkə adının çıxmağından, orada-burada mənimlə görülməyindən qorxur. Amma mən hər şeyi nəzərə almışam. Əgər mənə “hə” desə, mən çalışacam ki, bizi bir yerdə görməsinlər, arxasınca düşməyəcəm, nömrə verməsə istəməyəcəyəm. nə bilim e, normal sevgililər kimi davranmayacağam. Təki ona söz gəlməsin.
-Ooo qardaş, bu qədərini mən belə eləyə bilməzdim. Səninki əməlli-başlı fədakarlıqdır.
-Nə olsun? Mənə “yox” desə bu fədakarlığın da heç biri əhəmiyyəti qalmayacaq.
Sevil tez yuxarı qalxdı. İndi o daha da çaşbaş qalmışdı.
Yusiflə İsmayıl sinfə qayıdanda Əli onlardan harada olduqlarını xəbər aldı, sonra İsmayıla bayaqdan Sevilin