i yox. Sən get.
-Bəs mən onları görəndə nə deyim?
-Heç nə. Elə elə ki, guya indi görürsən. Salamlaş, sonra get. Bax, amma heç nə demə ha, Sevinc!
-Narahat olma! Sizə uğurlar, qızlar!
-Sağol.
-Sağol,sənə də.
Digər Sevinc getdi. Ayan üzünü sinif yoldaşı Sevincə tutdu:
-Sevinc, daha bizim qaçmağımızın mənası yoxdur. Oğlanlar bizi gördülər.
-Hə, daha neyləyək? Qoy gəlsinlər.
-Sevinc, mənə deyəcəksən nə olub?
-Qulaq as, Ayan! Onlar əslində bizi görüblər. Çünki, Yusif bilirdi ki, mən səhər Hafizə müəllimənin yanına hazırlığa getmişəm. Onlar qəsdən o blokdan çıxdılar.-Sevinc ah çəkdi.-Yusif yenə də sözünün üstündə durmadı.
-İndi kimə vurulub?
-De, bu Sevincə.
-A?! Sən Yusifə bax e.
-Yaxşı, yaxşı, çatırlar bizə. Sakit!
-Yaxşı.
Əliylə Yusif qızlara yaxınlaşdılar. Yusif heç nə olmamış kimi dostuna baxıb:
-Bıy dost? Sən burada neyləyirsən?-deyə soruşdu.
-Hazırlıqdan gəlirəm. Bəs sən neyləyirsən?-onun bu sualını Sevinc kinayə ilə cavablandırdı.
-Hə, mən də hazırlıq üçün danışmağa getmişdim. Bir dənə Coğrafiya müəlliməsi var, onun yanına.
-Hə, lap yaxşı.
Sevinlə Yusif söhbət eləyən ara Əli Ayana yaxınlaşdı.
-Salam, necəsən?
-Salam Əli. Yaxşıyam, sən necəsən?
-Yaxşıyam. Hazırlıq necə gedir?
-Pis deyil. Hələ bu gün başlayıb.
-Xeyirli olsun. İnşallah istədiyin sənətin sahibi olarsan.
-Sağol. Sən nə olacaqsan? Nə fikirləşirsən?
Əli məyus halda ağzını büzüb köks ötürdü.
-Yox, məndən adam olmaz. Qandığım qrafa yoxdur. Yəqin fəhlə zad olaram.
-Niyə belə danışırsan? Fəhlənin nəyi pisdir? Bir də ki, məncə sən istəsən, səndə alınar. Çox gözəl şeirlər yazırsan.
-Ayan, şeirlə pul qazanmaq olur? Şer qarın doyurmur, ürəyi boşaldır sadəcə. Sözlə deyə bilmədiklərini çatdırır... “ona”-Əli özündən ixtiyarsız bu sözləri Ayanın gözlərinə baxaraq dedi.
-Kimə çatdırır?
-Mən yazıram, o çatdığı yeri bilir.
-Maraqlı yanaşman var şerə. Görürsən, səndə alınar.
Əli gülümsədi:
-Sağol, adam yerinə qoyursan.
-O nə sözdür Əli? İnsanları oxumaqlarına, ya geyimlərinə görə