onu axtardığını dedi. İsmayıl sevincək çölə çıxdı. İkicə addım atmışdı ki, Sevillə qarşılaşdı. İsmayıl tələskənliyindən, Sevil isə qabağına baxmadığından az qala toqquşacaqdılar. Deyiləsi o qədər söz var ikən heç biri dinmirdi. Nəhayət, birtəhər özünü toplayan İsmayıl:
-Məni axtarmısan. Nəsə deyəcəkdin ki?-deyə Sevilin üzünə baxdı.
Sevil yerində vurnuxdu, gözlərini qaçırdı.
-Yoo...hə...axtarmışam. Çünki...
-Hə Sevil, nə deyəcəksən?
-İsmayıl, əslində...
-A bala, zəng olmayıb?-qəfildən arxadan gələn Mirvari müəllimənin səsi onları çaşbaş qoydu.
Sevillə İsmayıl utandıqlarından nə edəcəklərini, nə deyəcəklərini bilmədilər. sevil qıpqırmızı qızarmışdı. Tez qaçıb içəri girdi. İsmayıl ortalıqda qalmışdı. Mirvari müəllimə heç nə deməsə də sadəcə ona baxaraq başını buladı. Bu tənqidi baxış qarşısında İsmayıl da qızardı. Növbəti qırx beş dəqiqə həm Sevil, həm də İsmayıl üçün çox uzun keçdi.
Tənəffüsdə İsmayıl mimika ilə Sevili çölə gəlməsini işarə elədi. Sevil bir ona, bir Züleyxaya baxa-baxa, bir ayağını çəkə-çəkə çölə çıxdı. Ara pilləkənin başında ürəkləri bir-biri üçün atan, amma bir o qədər də utancaq, saf ürəkli iki gənc aşiq dayanmışdı. Bu pilləkənin başı ya böyük bir sevginin, ya da illər boyu qubar bağlaacaq bir yaranın başlanğıcı olacaqdı.
-Eşidirəm, Sevil xanım.
-İsmayıl, mən çox fikirləşdim. Qərara gəldim ki, uzatmağın mənası yoxdur.
-Ay sağol, məncə də düz fikirləşmisən. Hə, de görək.
Sevil bir yerdən eşitmişdi ki, hər hansı bir qərarı demək üçün çox fikirləşmək, gözləmək yaramaz. Bunu anidən etmək lazımdır. Ona görə də fikirləşmədən anidən:
-Hə.-dedi.
Nəhayət, Sevil bunu elədi. Bəlkə sonralar buna görə çox peşman və ya xoşbəxt olacaqdı, amma o bunu elədi. “Hə” İsmayıl çaşqınlıqdan gözlərini bərəldib nəfəsini tutmuşdu. Eşitdiyini anlamağa çalışıraq:
-Mən düz eşitdim? Sən “hə” dedin?-deyə ona baxdı.
-Düz eştdin.
-Mən indi sevinə bilərəm? Yəni, mən... sən... yəni biz... yəni sən də məni...?
Sevil utancaq şəkildə başını yellədi. Ürkəkliyi və