ə utancaqlığı yanaqlarını da qızartmışdı.
-Bilirdim, mən bilirdim. Mən heç vaxt yanılmıram. Söz verirəm,-hər iki əli ilə Sevilin çiyinlərindən tutub,-sənə söz verirəm,-dedi,-səni narahat eləyəcək, adına söz gətirəcək heç bir şey olmayacaq. Aramızda olanlar da məktəbdən çölə çıxmayacaq. Sinifdəkilərə də tapşıracam.
-Məncə indidən başlasan, yaxşı olar.-deyə Sevil çiynindəki əlləri işarə elədi.
-Yaxşı, bağışla.-deyə İsmayıl əllərini çəkdi.
Və bu başlanğıc idi. Ya böyük bir sevginin, ya da peşmançılığın.

Axşam düşürdü. Başları şirin söhbətə qarışmış Ələddinlə Kənan hazırlıqdan qayıdırdılar. Qəfildən arxadan gələn kimsə Ələddini yana itələyib Kənanın yaxasından tutdu və onu divara yapışdırdı.
-Ə, küçük, sən kimsən ki, mənim bacımın yananıda fırlanırsan?
Məsələ aydın idi. Kənan onu tanıdı. Bu Zərifənin qardaşı Qadir idi. Əsəbindən əlləri əsirdi, üzündəki və boynundakı damarlar gömgöy göyərmişdi, qan çanağına dönmüş bulanıq mavi gözləri qaranlıqda istənilən adamda vahimə yaradırdı. Tez-tez də burnunu çəkirdi.
-Kənan, bu kimdir?-deyə Ələddin təlaşla Kənana baxdı.
-Qorxma,-Kənan özünü ələ almağa çalışaraq gözünü Qadirdən çəkməyərək,-heç kimdir.-dedi.
-Necə yəni heç kimdir ə?-bu söz Qadiri daha da özündən çıxardı.-Srağagün bacımın yanında nə gəzdiyini deyəcəksən?
Kənan yavaş-yavaş nəfəsinin çatmadığını hiss eləyirdi. Çünki Qadirin əli onun xirtdəyində idi
-Burax, burax, nəfəsim çatmır.-deyə onun əlində çırpınmağa başladı.
Qadir əlini onun boğazından çəksə də onu buraxmadı. Biraz öskürərək özünə gələn Kənan dik-dik onun gözünün içinə baxaraq:
-Bacını məndən niyə soruşursan?-dedi.-Onu gecə vaxtı çölə atanda bilmirdin, yanında kimsə olacaq?
Deməsi ilə Kənanın yumruğu yeməsi bir oldu. “Eləmə!”deyə Ələddin ona yaxınlaşmaq istəsə də Qadir sərt hərəkətlə onu yana itələdi.
-Ə əc...bacımı hara aparmışdın? Hə?!-Qadir yenidən Kənanın yaxasından yapışdı.-Nə idi məqsədin?
Kənan bütün gücü ilə Qadirə qarşı dayanmağa çalışırdı.
-Hara tapmışdın, onu? Xalasıgildən,