düzdür? -bu dəfə Kənan səsini qaldırdı.-Nə səsini atmısan başına? Oğru elə bağırdı, doğrunun bağrı yarıldı. Mənim heç bir məqsədim yox idi, aparıb onu sağ-salamat xalasıgilə qoydum. Bəs sən onu çölə atanda, məqsədin nə idi?
-Bura bax, gədə. Bacı mənimdir, istəyərəm çölə ataram, istəyərəm evdə bağlı saxlayaram. Mən onun dalınca çıxmışdım. Amma onu tapa bilmədim. Dedilər ki, yanında sən olmusan. Hə, indi cavab ver!
-Mənim yaxamdan yapışmaqdansa, biraz da bacının qeydinə qal. O, sənin üçün oyuncaq deyil ki, istəyəndə çölə atasan, istəyəndə vurub dağıdasan, ya da bir kənara atıb ağızını qıfıllayasan. O sənin bacındır e, namusundur!-Kənan bir anlıq durub ikrahla Qadirin üzünə baxdı,-Nç yox e, sən haradan biləsən ki, namus nədir? Sən heç özünə sahib çıxa bilmirsən, bacına necə sahib çıxacaqsan?
Kənanın bu sözləri Qadirin sinirlərinə iynə kimi toxunmağa başladı. Əsəbindən dodağı seyrəlir, göz bəbəkləri yerindən çıxırdı. Əl atıb cibindən bıçağı çıxardı.
-Görürsən, təzədir? Amma deyəsən siftəsini də eləyəcəksən.
-Eləmə, nə olar, eləmə.-deyə Ələddin yenidən Qadirin qolundan çəkişdirməyə başladı.
Qadir bu dəfə daha böyük sürətlə yana itələdi. Üzünü Kənana tutub istehza ilə:
-Nədir, sən qorxmursan?-dedi.
-Yox, niyə qorxum ki?-deyə dik-dik Qadirin üzünə baxdı. Özünü bıçağa tərəf yaxınlaşdırdı. Arada millimetrlər qalmışdı.-Sənin ki, heç kimə lazım olmayan yaşayan ölü olmaqdansa ölümü üstün tutaram.
Kənanın bu sözü Qadirin əsəblərinə əməlli-başlı toxundu. Nərə çəkərək bıçağı bir göz qırpımında geri çəkdi və yenidən irəli atıldı. Kənan gözlərini bərk-bərk yummuşdu. Ələddin nəfəs almadan durmuşdu. Saniyələr sonra qan Qadirin ovcundan damcılayaraq yerə tökülməyə başladı. O əlini açaraq bıçağı yerə tulladı. Böyük sürətlə divara çırpıldığından bıçağın tiyəsi qırılmış və ovcunda qalan hissəsi Qadirin əlini kəsmişdi. Kənan gözlərini açıb qorxa-qorxa əlini üstündə gəzdirmyə başladı. Salamat idi. Əlinə baxdı. Qan yox idi. Dərindən nəfəs aldı. Qadir isə əlini tutaraq oradan