n uzaqlşadı. Ələddinin rəngi ağappaq olmuşdu. Onu qan tutduğundan tez gözlərini yumub başını tutaraq yerə oturdu. Kənan da özünü divara sürtə-sürtə aşağı oturdu. Gah qorxudan ağlayan dostuna, gah da Qadirin arxasınca baxırdı. gözləri böyümüş, rəngi qaçmışdı. Lakin onu indi narahat eləyən Zərifənin bundan sonrakı halı idi.Ötən həftə İsmayıl üçün olduqca uğurlu olmuşdu. Nəhayət ki, sevgisinə qarşılıq tapmışdı və özünü dünyanın ən xoşbəxt insanı hesab edirdi. Onun bu qeyri-adi, fikirli və təbəssümlü siması heç evdəkilərinin də gözündən yayınmamış, səbəbini bacısı Leyladan başqa heç kim başa düşməmişdi. Adətən sakit və ağırbaşlı İsmayılın tez-tez evdəkilərlə zarafatlaşması, deyib-gülməsi atası Rövşən əminin çox da ürəyincə deyildi. Hətta Gəncədən gələn əmisioğlu Kamranın bir həftə onlarda qalacağı xəbəri belə onun kefini qaçırmamışdı. Yerli-yersiz danışığına və şit zarafatlarına görə İsmayıl onu çox da sevməzdi.
Blokdan çıxan Yusif yenə də Cavidi Sevincin yanında görüb əsəbiləşsə də özünü cilovlayıb dostuna salam verdi. Lakin başı Cavidlə “şirin” söhbətə qarışmış Sevinc onu görmədi belə. Onun salamını Cavidin bacısı Səbinə aldı:
-Salam Yusif, kak dela?
-Yaxşılıqdır Səbinə. Sən necəsən?-ona cavab versə də Yusifin gözü Sevincdə idi.
-Səbinə yox, Sabina,-deyə özünəməxsus bir əda ilə ağız-burnunu büzüşdürdü.-Spasibo, ya toje xoroşo.-Səni görsəm lap yaxşı oldum.-o da qardaşı kimi öz dilində çox pis danışırdı.
“Sabina” gələndən bəri Yusifə olan marağını açıq-aşkar bildirir, sözün əsl mənasında onun hər addımını izləyirdi. Lakin Yusif onu vecinə də almırdı.
-Hə, lap yaxşı.-bir gözü Sevinclə Cavidddə olan Yusif-Xeyirdir, hara belə?-deyə soruşdu.
-Da, xeyirdir,-onun nə soruşmaq istədiyini başa düşən Səbinə,-padruqanı aparacayıq.-dedi.
-Nə, hara?-Yusif təlaşla ona baxdı.
-Bizə.-Səbinə Yusifə göz vuraraq güldü.
-Nə, nə sizə?-Yusif bir anlıq onun sözünün ciddiliyinə əməlli-başlı inandı.
-Ha, ha, ha!-Səbinə əlini-əlinə vurub gülməyə başladı.-şutka, şutka! Ne boyse!