Tyotyamgilə gedirdik.
Bu mənasız zarafatına görə Səbinəyə əsəbləşsə də Yusif bunu üzdə biruzə vermədi. Nəhayət başı şirin söhbətdən açılan Sevinc Yusifi gördü və təbii olaraq həyəcanlandı. Bayaqdan Cavidin yarırus, yarı azərbaycanca elədiyi duzsuz zarafatlarına güclə dodaq qaçırmaq məcburiyyətnidə qalan Sevincin üzündə indi əsl təbbəssüm yarandı. Lakin Yusif ona, xüsusilə də Cavidə acıqlı-acıqlı baxırdı.
-A, dost burada idin? Nə vaxt gəlmisən?
-Hə, buradayam,-Yusif kinayə ilə,-yarım saat olar.-dedi.
-Kak dela, Yusif?-deyə Cavid də ona sarı baxdı.
-Yaxşı idim, sağol. Sən necəsən?
-Otliçno!
-Kefini çək,-deyə Yusif dodağının altında mızıldandı,-bunlar hələ yaxşı günlərindir.
Lakin heç kim onu başa düşmədi. Burada dayanmağın mənasız olduğunu görən Yusif “Hazırlığım var.” deyib onlardan aralandı.
-Pakaaa.-deyə Səbinə onun arxasınca əl sallayırdı.
Sevinc isə dostunun Cavid gəldiyindən bəri niyə belə davrandığının səbəbini başa düşə bilmirdi.

Həmidə xala xəstəxananın həyətindəki oturacaqlardan birinə oturub dərdli-dərli düşünürdü. Sabah oğlunu xəstəxanadan evə yazacaqdılar, amma onların xəstəxana xərclərini ödəyəcək pulları yox idi. Heç kimə də ağız açası üzü qalmamışdı. Çünki ən yaxın bildiyi bir-iki qonşusu və oğlunun sinif yoldaşları onlara yetərincə kömək eləmişdilər. Əgər onlar da olmasaydılar, Həmidə xala vəziyyətlərinin necə olacaqlarını düşünmək belə istəmirdi. Amma indi vəziyyət daha acınacaqlı idi. Nə edəcəkdi? Gedəsi yeri, döyəcəyi qapısı qalmamışdı. Son ümid kimi əlindəki son dəyərli əşyasına- toy üzüyünə baxırdı. Bu üzük onun həm maddi, həm də mənəvi cəhətdən son dəyərli əşyası idi. Həm də peşmançılığı. Həmidə xala üzüyü barmağında fırlada-fırlada keçmişi xatırladı.
“O, Azərbaycanın rayonlarından birində dünyaya gəlmişdi. Dörd qardaşın bir bacısı, rayonda barmaqla göstərilən hörmətli adamlardan biri Ağaxan müəllimin qızı idi. Ziyalı adam olduğundan Ağaxan kişi övladlarının beşinin də, xüsusən qızının təhsil almasını istəyirdi. Elə Həmidə də