ə onuncu sinfə qədər bunu düşünürdü. Lakin həyatın kimə harada, nə surpriz edəcəyi bəlli deyil. Onuncu sinfin əvvəllərində Həmidənin başında başqa sevdalar dolnmağa başladı. Qonşularına şəhərdən gələn qonaq onun xəyallarını alt-üst elədi. Eyvaza olan sevgisi gözünü o qədər kor eləmişdi ki, artıq oxumaq haqqında düşünmürdü belə. Nə valideyn məsləhəti və məzəmməti, nə də qardaş qorxusu bu sevgini üstələyə bilmədi. Eyvaza qoşulub şəhərə qaçdı. Ailəsi ondan üz döndərdi. Bütün rayonda onu hörmətdən saldığı üçün atası onu övladlıqdan sildi. Qardaşları daha Həmidə adında bir bacımız yoxdur, ölüb dedilər. Yazıq anası bu dərdi çəkə bilməyib iki ayın içində öldü. Bütün bunlara görə Həmidə özünü çox peşman və günahkar hiss eləsə də Eyvazın mülayim xasiyyəti və anlayışlı olmasına görə bunlar da keçər deyib dözürdü. Qəfil gələn qonağı Eyvazın ailəsi də xoş qarşılamadı, lakin çölə də atmadılar, oğullarının xətrinə Həmidəni də qəbul eləməli oldular. Həmin dövrdə Eyvaz Sənayə İnstitutunda oxuyurdu. Düzdür, Eyvaz Həmidəyə nə olursa olsun onu oxudacağına söz vermişdi. Lakin sonralar artan ailə yükü, atasının qəfil ölümü, ailə üzvlərinin sayının artması və ən sonda da başlayan müharibə ona bu sözünün üstündə durmağa imkan vermədi. İllər keçdi, ailə böyüdü, verilən söz də unuduldu. Ailə də pis dolanmırdı. Həmidə artıq yavaş-yavaş rahat nəfəs almağa başlamışdı ki, qəfil xəstəlik Eyvazı onun əlindən aldı. Həmidənin qara günləri isə bundan sonra başladı. Natamam orta təhsilli Həmidə başına-gözünə döyə-döyə şəhər yerində üç uşaqla tək-tənha qaldı. İndi o, həqiqətən də peşman olmuşdu. Ağılsızlığının cəzasını da təəssüf ki, özü ilə bərabər övladları da çəkirdi. Lakin ən pisi də o idi ki, öz səhvinin övladlarında təkrarlanmamağına, onları oxutmağa çalışsa da buna gücü çatmırdı. Böyük oğlu Həmid doqquzuncu sinifdən çıxaraq orada-burada çörək pulu qazanmağa başladı. O əsgərliyə gedəndən sonra yük ortancılı-Rəhimin çiyinlərinə düşdü. O da təhsilini tamamlaya bilmədi. Son ümidi sonbeşiyi Elnarə