idi ki, onu da oxuda biləcəyindən əmin deyildi.
Ayan məktəb şəkillərini qabağına töküb bir-bir baxırdı. hər şəkil bir xatirə, hər şəkil keçmişin bir anı. İllər nə tez ötüb keçdi? Sona nə az qalıb? Vaxtdır tələsən, ya onlardır yerlərində sayan? Şəkillərə baxdıqca kədərlənir, göləri dolurdu. Növbəti şəkil. Birinci sinfin son zəngində çəkilmişdi. Şəkildəki qara gözlü balaca qızın ağladığı açıq-aydın bilinirdi. Ayan o günü xatırladı
“Həmin gün on birincilər kimi birincilər də həyəcanlı idilər. Hamının üzündə təbəssüm və kədər var idi.Lakin sinif yoldaşlarından fərqli olaraq Ayanın heç kefi yox idi. Durmadan ağlayır, anasının yanına qısılırdı. Çünki onu seçən on birinci-Nigar son zəngə gələ bilməmişdi və Ayan da digər uşaqlar kimi hədiyyə ala bilməyəcəkdi. Nə anası, nə Xatirə, nə də Nəcibə müəllimə onu ovuda bilmirdilər. Əli hədiyyəli digər uşaqları görüb daha da pis olmasın deyə Nəcibə müəlimə onu sinfə aparmaq qərarına gəldi. nəcibə müəllimə ilə Dilşad xala belə qarara gəldilər ki, Nəcibə müəllimə sinfi başqa müəlliməyə və valideynlərə tapşırıb Ayanı sinfə aparacaq, Dilşad xala isə həmin müddətdə Ayan üçün hədiyyə almağa gedəcəkdi. Nəcibə müəllimə Ayanın əlindən tutub dəhlizlə gedirdi ki, müəllim yoldaşı onu söhbətə tutdu. Bir-neçə dəqiqə başı söhbətə qarışan Nəcibə müəllimə onun sağollaşıb ayrılanda yanında Ayanı görməyib təlaşlandı. Geri qayıdaraq onu axtarmağa başladı. Birdən dəhlizin çıxıxşında, sağ tərəfdə iki uşağın söhbət elədiyini gördü:
-Yoox, istəmirəm,-Ayan ona uzadılan yumşaq oyuncağı əli ilə geri itələdi,-bunu sənə veriblər.
-Mən də sənə verirəm. Götür.-deyə Əli yenidən hədiyyəsini ona uzatdı.
-Yooox, istəmirəm. Mən öz hədiyyəmi istəyirəm.
-Bax, götürməsən, səndən küsəcəm. Bunu da aparıb zibilliyə atacam.
-Anan hirslənər axı. Atma.
-Onda sən də götür. Nə olar?
-Yaxşı,-deyə Ayan balaca yaşımtıl dovşanı ondan aldı,-çox sağol.
-Sən də sağol. Bax, bunu atma ha. Səndən soruşsalar de ki, de o qız alıb. Yaxşı?
-Yaxşı.-deyə Ayan gülümsədi.
Nəcibə