ə müəllimə onlara yaxınlaşdı. Gülümsəyərək əlini Əlinin başına çəkdi.
-Afərin Əli. Sən sinif yoldaşına çox yaxşı dəstək oldun. Afərin sənə.
Balaca Əli utandığından qıpqırmızı qızardı. Ayan isə xoşbəxt idi.”
Ayan başını qaldırıb şakfın üstündə baxdı. Cığcığa kloka bükülmüş balaca yaşıl dovşan artıq on birinci il idi ki, onun ən sevimli hədiyyəsi idi. Ayanın içində həmişəkindən fərqli qəribə bir hiss oyandı. Amma bu hissin hədiyyə, ya da onu verən insanla bağlı olduğunu ayır edə bilmədi.
“Rayal”da işi bitən Xəyal müəllim qardaşı ilə sağollaşıb qapıdan çıxdı. Pilləkənin ətəyinə çatırdı ki, oradan keçən Xatirə müəllimə ilə rastlaşdı. Bu onun üçün gözəl təsadüf idi. Salamlaşdılar. Söhbət eləyə-eləyə bir xeyli getmişdilər ki, Xatirə müəllimə onlara tərəf gələn Ülvini görüb üzünü turşutdu.
-Uff, yenə də?
Xəyal müəllim də keçən dəfə Ülvini görmüşdü deyə tanıdı. Əsəbləşsə də biruzə vermək istəmədi. Xatirə müəllimə yolunu dəyişmək istədi. Lakin Ülvi ayağını onu səsləyib çəkə-çəkə ona özünü ona çatdırmağa çalışdı:
-Xatirə, gözlə.
-Nədir axı?-Xatirə müəllimə bezgin halda geri dönüb ona baxdı.-Nə istəyirsən məndən?
-Nə istədiyimi bilirsən.-Ülvi Xəyal müəllimin yanından keçib ona yaxınlaşdı.-Hər dəfə deyirəm.
Xəyal müəllim isə hələ ki, susub qarışmamağa çalışırdı. Digər tərəfdən əsəbindən barmaqlarını bərk-bərk sıxırdı.
-Bu dördgöz kimdir?-onu işarə eləyən Ülvi aıcqla soruşdu.-Yanında nə gəzir?
-Ülvi! Danışığına fikir ver!
-Heyy!-Xəyal müəllim də ona qışqırdı.-Yavaş bilaz!
-Deyirəm ki, kimdir bu?
-Hər kimdir. Sənə nə?
-Necə yəni sənə nə? Mən bilməli deyiləm?
-Başa düşmədim, sən niyə bilməlisən ki? Sən kimsən ki?
-Ay qız, necə yəni sən kimsən?-Ülvi Xatirə müəllimə qolundan tutaraq özünə sarı çəkdi.
-Heeyy, bulax onu!-nəhayət buna dözə bilməyən Xəyal müəllim ona sarı getdi.
-Sən kimsən ə?-Ülvi ona baxıb üzünü turşutdu.-Get işinlə məşğul ol!
-Dedim ki, bulax onu! Onu incidisən.
-Vay, vay, vay. Deməli, düşündüyüm şeydir,-Ülvi Xatirə müəlliməyə baxıb,-hə