Xatirə?-deyə soruşdu.
-Ülvi, ağzına gələni danışma! Çıx get, buradan!-deyib Xatirə müəllimə qolunu sərt hərəkətlə çəkdi.
-Sən hər dəfə belə eləməklə, özünə ziyan eləyirsən ha! Bax, sənin üçün yaxşı qurtarmayacaq!
-Eşitmədin, nə dedi?-Xəyal müəllim özünü həmkarına sarı verib.-Çıx get də!-dedi.
-Heç sənin üçün də yaxşı olmayacaq.-deyə Ülvi barmağı ilə onu da hədələdi.
-Hə, hə,-Xəyal müəllim kinayə ilə başını yellədi,-sən deyəndi.
-İkiniz də peşman olacaqsınız.-Ülvi gedə-gedə deyirdi.
Hər ikisi bir xeyli onun arxasınca baxdılar. Sonra Xəyal müəllim getmək üçün həmkarına işarə elədi. O yolboyu Xatirə müəllimənin fikrini dağıtmaq üçün maraqlı əhvalatlar danışsa da onun dalğın simasındakı narahatlıq və kədəri yox edə bilmirdi. Elə özü də ona görə çox narahat idi.
Gəldiyi iki gündə evdəkiləri zara gətirən Kamran artıq İsmayılın canına düşmüşdü:
-Qadan alım, əmoğlu, əmimlə danışsan nə olajax ki?! De ki, Kamran ciddi uşaqdır dana, onda alınar.
-Sənsən ciddi? Ayə, sən o boyda podpolkovniki biabr eləmək istəyirsən? Vabşe, nə düşmüsən e dalımca? Qayıt, get evə.
-Bəs mən nə qayırım? Əmim hərbiçidir, amma maa bir kömək eləmir. Əgər mən hərbiçi olmaq istəyirəmsə burada pis nə var ki? Nə olar, əmimlə danış da.
-Qurban olum, Kamo, əmini tanıyırsan, əgər o yox deyirsə, onun sözünün qabağına heç kim söz qoya bilməz. Məni gecikdirmə, qayıt get evə.
-Nç, nç, nç. Gözündən gəlsin, uşaq vaxtı sənin üçün hindən oğurladığım yumurtalar, burnundan gilə-gilə tökülsün, nənəmdən gizli sənə gətirdiyim qaymaqlı süd. Sonra da nənəmə mən döyülürdüm dana. Nankor!-Kamran yolun ortasında əllərini belinə qoyub deyinirdi.-Hələ tövlədən gizlin oğurlayıb neçə dəfə üstündən yıxıldığın köhləni demirəm.
-Ayə, yaxşı,-İsmayıl ətrafa boylanaraq,-yeri deyil! Sonra azca fikirləşib,-yaxşı, dədəmlə bir də danışaram. Amma bax bu axırıncı olacaq ha!-dedi.
-Bir dənəsən də. Mən deyirəm dana, bu nəsildə sənin kimi ağıllı, yaraşıqlı ikinci bir oğul yoxdur.
-Yaxşı, yaltaqlanma! Qayıt evə.
-Nə evə?