? Ağabajı tapşırmadı, çörək al deyə? Sən get, gejikərsən.
-Gejikmə...eee, gecikmərəm. Gəl, səni tək qoya bilmərəm. Yenə də satıcı ilə dalaşarsan.
Onlar beş-altı addım gedib bir dükanın qabağına çatıdlar. İçəri girəcəkdilər ki, dükanın qapısı açıldı və əlində kiçik zənbil olan dəniz gözlü, ürkək baxışlı bir gözəl qabaqlarına çıxdı. İsmayıl Sevili görcək həyəcanlandı. Sevil də özünü itirdi.
-Sevil, sən burada neyləyirsən?-deyə İsmayıl verilə biləcək ən şablon sualı verdi.
-Məən? Heç, evə produkt lazım idi, onları alırdım.
-Bəs niyə təksən? Bacın hanı?
-O işdədir. Nə olub ki?-Sevil mənalı-mənalı ona baxdı.
-Heeç, prosto deyirdim ki, tək gəzmə.
-Tək deyiləm ki.-deyə Sevil boynundakına işarə elədi.
İsmayıl gülümsədi. Bayaqdan onları izləyən Kamran Sevilin də eşidə biləcəyi səslə:
-İsmayıl, ağabajı budur?-deyə soruşdu.
Kamranı tamam unudan İsmayıl bir anlıq duruxdu. Sevilin yanında ona nə deyəcəyini bilmədi.
-Nə?-deyə Sevil çaşqınlıqla bir İsmayıla, bir də Kamrana baxdı.-Ağabacı nədir?
-Heeç, ağabacı böyük bacı demədir. Türklərdə abla var e, onun kimi.
-Guya, Gəncəlidir də dana. Ağabajının nə olduğunu bilmir.-İsmayılın tərs-tərs ona baxdığını görüb-Elə də vacib deyil. Görürəm ki, İsmayıl bizi tanış eləməyəcək. Mən İsmayılın əmisi oğluyam, Kamran.-deyə o tanış olmaq üçün əlini uzatdı. İsmayıl yenə tərs-tərs ona baxırdı. Sevil də təəccüblə bir İsmayıla, bir də Kamrana baxırdı. Kamran hərəkətinin yersiz olduğunu görüb əlini geri çəkdi.
-Hə, əmoğlumdur. Bir həftə bizdə qalacaq.-İsmayıl bezmiş halda Sevilə onu işarə eləyib dedi.
-Lap yaxşı. Mən gedim.-deyə Sevil sağollaşıb aralandı.
-Hə get, hələlik.-İsmayıl onun arxasınca baxırdı.
-Ayə, bəs gejikirdin? Ağabajını görən kimi yaddan çıxdı hər şey?
-Sən dayan hələ, bu ağabacı söhbətini səninlə hələ sonra eləyəcəm.-gözünü Sevildən çəkib Kamranın başına vurdu.-Keç, görüm.-eyə onu dükanın içinə doğru itələdi.Növbəti dərs həftəsinin ikinci günü idi. Axşamdan başlayan qar səhərə qədər davam eləmiş, yolu-izi ağ