adam yerinə qoyanlar özləri adam deyillər məncə. Əsas odur ki, sənin daxili aləmin zəngin olsun.
Digər tərəfdən Sevinc Ayanı səslədi:
-Ayan, gedirik, gəl!
Yusif isə nə edəcəyini bilmirdi.
-Yaxşı da Sevinc. Nə dedim e sənə?
-Yenə dalaşdınız siz?
-Əli, səncanı bu mənə bu mənə deyir ki, sən yenə qız dalınca düşmüsən. Qurban olu Əli, biz səninlə hazırlıq danışmağa getməmişdik?
-Hə də, Sevinc. Niyə ona inanmırsan?
-Mən nə deyirəm ki? Deyirəm sadəcə məndən xahiş eləmə sənə qız düzəldim. Xatanı məndən uzaq elə!-Sevinc son cümləni Yusifin üzünə baxaraq xüsusi eyhamla dedi. Sonra Ayana səslənərək:-Gəlirsən Ayan?!-deyə qışqırdı.
-Hə gəlirəm, gözlə. Hələlik Əli.
-Sağol.-Əli məyus halda onun arxasınca baxırdı.
Yusif bu dəfə Ayana yalvarmağa başladı:
-Ayan, qurban olum. Sən ki, məni yaxşı tanıyırsan. Başa sal da onu.
-Elə problem də ondadır ki, səni yaxşı tanıyıram Yusif.
-Ayan!-Sevinc qışqırdı.-Gəl də!
-Az gəldim də. Nə olub?!
Ayanla Sevinc getdilər.
-Hayy səni! Buna bax e! Sən səhər tezdən dur düş küçələrə ki, nə var, nə var bunu... bu da ki, belə!-Yusif əsəbi halda Sevincin dalınca deyinirdi. Bu gün heç də onun istədiyi kimi başlamamışdı. Lakin onu hələ daha nələrin gözlədiyindən də xəbərsiz idi.Hazırlığa gedən Leyla, Nuray və Günay yolda digər sinif yoldaşları Qəmərlə rastlaşdılar. Söhbət əsnasında Leyla Qəmərdən niyə dərsə gəlmədiyini xəbər aldı, Qəmər isə yasları düşdüyündən gələ bilmədiyini dedi. Onlar beləcə bir neçə dəqiqə söhbət edib ayrıldılar. Qızlar yenidən öz aralarında söhbət edə-edə yollarına davam edirdilər ki, birdən Nuray özündən ixtiyarsız:
-A, İsmayıl!-deyə sevincək qışqırdı.
Bacısı da ondan fərqli olmayan bir biçimdə:
-Hanı, hanı?-deyə maraqla o tərəf- bu tərəfə boylandı.
-De, gəlir.
Onların bu halını görən Leyla başını yellədərək onları danladı:
-Qızlar, yaxşı deyil, özünüzü ələ alın.
Amma ona məhəl qoyan kim idi?!
İsmayıl qızlara yaxınlaşıb onları salamladı. Əkizlər özlərini unudub heyranlıqla İsmayıla baxırdılar. Leyla da