m də gedə bilərəm.
-Gördüm necə gedirsən. Yenə yıxılacaqsan. Deməirəm ki, tut əlimdən, qoluma gir, yavaş-yavaş gedək.
-Yox e, dost. Söz-söhbət hələ təzə qurtarıb. Görüb-eləyən olar.
-Ay qız. Bu havada, bu saatda kim görəcək? Beş metrdən o yanı görünmür. Həm də ki, milət başını salıb yorğaının altına. Narahat olma.
-Yaxşı, daha sənsən.-deyib Sevinc onun qolundan tutdu. Bu nə həyəcan idi?
-Az qorxma,-Yusif ona göz vurdu.-Djavid buradalarda deyil.
-Nə olsun. Yerin də qulağı var.-Sevinc də guya elə buna görə narahatmıştək dilləndi.
-O qulaqları da kəsərəm, sənə söz deyənin dilini də.
Bayaqdan başını aşağı əyib gedən Sevinc heyrətlə Yusifə baxdı. Üzünə dəyib yanıdran qar dənələri vecinə belə deyildi. Bu sözlər necə də gözəl səslənirdi.
-Niyə elə baxırsan, dost? Elə bilirsən qoyaram ki, kimsə mənim dostuma artıq söz desin?
Doğrudan da gözəl sözlər idi. Dostyana deyilməsəydi. Yenə yanıldığını başa düşən Sevinc şərfini ağzına daha möhkəm basıb:
-Bilirəm, qoymazsan.-dedi.-Yaxşı ki, sənin kimi dostum var.
-Qarşılıqlıdır.
Sevgi də, bəzən nifrət də qarşılıqsız olur. Amma münasibətlər içində bircə dostluqdur ki, qarşılıqsız yaşana bilməz. Onlarınkı da qarşılıqlı idi. sözdə dostluq, özdə sevgi olsa da.

Kəmalə müəllimənin yarımqrupu doqquzuncu otağın qabağında onu gözləyirdilər. Sevinc açar üçün müəllimlər otağına çıxmışdı. Yusifi deyib-gülən görən Əli göz vuraraq:
-Deyəsən, kefin yerindədir? Nədir, Djavid buraladardan yoxdur?-deyə soruşdu.
-Səncanı, səhər-səhər ürəyimi bulandırma. Nə kefi?
Bu vaxt Ələddinlə Kənan onlara yaxınlaşdılar. Kənan salamlaşıb yuxarı çıxdı. Ələddinin təbəssümlü siması Yusifin gözündən yayınmadı.
-Çıraq, xeyirdir, yaman gülürsən? Yoxsa vurulmusan?
-Nə vurulmaq, səncanı. Mən ağıllıyam. Prosto, bu gün ad günümdür.
-Çıraq, biz ağılsızıq?-Əli gülümsəyərək yüngülcə əlini onu çiyninə vurdu.-Nə isə, dua elə ad günündür. Böyük oğlan olasan.
-Həə, təbrik eləyirəm. Deyirəm axı, çıraq hara, sevgi hara?-Yusif ərklə əlini onun çiyninə