vurdu.
-Sənin üçün də elə deyirlər.-Ələddin də söz altında qalmadı.
Yusif əlini yüngülcə əlini onun başına vurdu. Əli üzünü yenidən Yusifə tutdu.
-Hə, de görək niyə kefin yoxdur?
-Bayaq gələndə elə bil arxamızca kimsə düşmüşdü. Sevincə bildirmək istəmirdim, amma elə bil kimsə əməlli-başlı bizi izləyirdi. Xırç-xırç qarın içində ayaq səsləri əməlli-başlı hiss olunurdu.
-Bəlkə kimsə yol ilə gedirdi? Nə var ki, burada?
-Yox e, Əli. Bir-iki dəfə qəsdlə yolumu dəyişmək istədim, bu arxamızdan əl çəkmədi.
-Bəlkə keçmiş sevgililərindir,-Əli ona göz vuraraq dedi,-günah kimi arxanca düşüblər?
-Aaa,-deyə Ələddin sanki nəsə xatırlamıştək əlini ağzına apardı,-dünən axşam Kənanla hazırlıqdan gələndə biz də hiss elədik. Toçno, Yusifin dediyi kimi.
-Nədir, deyirsiniz, eyni adamdır?-deyə Əli təəccüblə onlara baxdı.
-Nə bilim, vallah?-Yusif birdən pilləkənləri düşən Sevinci gördü-Şşş, Sevinc gəlir, söhbəti bağlayın.
Tənəffüsdə Sevil əlləri qoynnuda durub İsmayılın gəlməyini gözləyirdi. Kəmalə müəllimənin yarımqrupu iki-iki, üç-üç sinfə girirdilər. İsmayıl Sevili qapıda görüb:
-Salam, burada niyə dayanmısan?-deyə xəbər aldı.
-Sözüm var! Çölə gəl!-deyə onu yana çəkən Sevil qaşlarını çatıb acıqlı-acıqlı-Sən axı mənə söz vermişdin, İsmayıl. Niyə əməl eləmirsən?-deyə soruşdu.
-Nə söz? Nəyə əməl eləməmişəm?
-Yaxşı da, özünü bilməməzliyə vurna! Axı mən sənə inanmışdım.
-Ay günəşim, deyəcəksən nə olub? Axı nmən heç nə başa düşmürəm.
-Səhər gələndə niyə arxamca düşümüşdün? Sənə görə bilmədim o yolu necə gəldim?
-Məəən?-İsmayıl təəccüblə özünü göstərdi.
-İsmayıl, özünü bilməməzliyə vurma. Boynuna al ki, o sən idin.
-Vallah mən deyildim. Mən səni məktəbdə görəcəyəmsə niyə arxanca düşüm? Güclə sevgini qazanmışam, niyə itirim?
-Düz deyirsən,-Sevil biraz düşünüb dedi,-bağışla, sənə ianmamışdım. Həm qar yağırdı, həm də qorxudan dönün arxaya baxa bilmədim ki, gələn kimdir. İlk ağlıma gələn də sən oldun.
-Axırıncı cümləni deməsəydin, səni bağışlamayacaqdım.
-Nə?-Sevil kinayə