ə ilə qaşlarını çatıb ona baxdı.
-Yaxşı ki, ağlına gələn ilk adamın mən oludğumu dedin.
-Pah, mən onu sözün gəlişi dedim.
-İnanmıram!
-İnanma! İşim-gücüm qurtarıb bunu fikirləşəcəm. Sarı!-Sevil əda iə ona göz süzdürüb aralandı.
İsmayıl onun arxasınca baxıb gülümsəyirdi. Birdən Sevilin dediklərini bir də öz-özlüyündə götür-qoy elədi. Təlaşla qaşlarını çatdı. Sevilin arxasınca düşən kim idi? Eyni hadisə bu Yusifgilin, həm də Kənangilin başına gəlmişdi. Yox, bu qədər təsadüf ola bilməz.
Evdən hələ indi gələn Mehdi dəhlizdə pəncərənin qabağına toplaşıb söhbət eləyən sinif yoldaşlarını görüb yaxınlaşdı:
-Nə olub? Məhləmizin qeybətcil arvadları kimi kimin torbasını tikirsiniz?
-Nə qeybət ə? Qeybətlik halımız qalıb?-Yusif ona baxıb üzünü turşutdu.
-Kimsə bizi izləyir.-deyə İsmayıl təlaşla dilləndi.
-Kiiim?-deyə Mehdi maraqla onlara baxdı.
-Dünən axşam Ələddinlə mənim, bu gün səhər də Yusiflə Sevincin, hələ Sevilin də arxasınca kimsə düşüb. Amma bilmirik kimdir?
-Siz də deyirsiniz ki, eyni adamdır?
-Mən deyirəm, amma inanmırlar.-deyə Əli Mehdiyə yanındakıları işarə elədi.
-Bəlkə Qadirdir?-deyə İsmayıl Kənana baxdı.
-Qadir məni, səni, Yusifi, bir də Ələddini tanıyır. Sevilin dalınca niyə düşsün?
-Bəlkə Sevilin arxasınca düşən başqa oğlandır?-deyə Yusif çəkinə-çəkinə İsmayıla baxdı. Cavabında isə İsmayılın tərs baxışı ilə qarşılaşdı.
-Hmm,-bayaqdan fikirli-fikirli çənəsini ovan Mehdi çəkinə-çəkinə oğlanlara baxıb,-uşaqlar sizə bir bəd xəbərim var,-dedi.-Kənanın Zərifəyə görə dalaşdığı oğlanı nəzarətdən buraxıblar. O da hər yerdə sizi axtarır. Dünən Zərifə Mehriyə deyib. Dərs orasıdır ki, o gədənin kruqu var. Özü də yaxşı kruq deyil. Kstate, gəmini aysberqə çırpmışıq, yavaş-yavaş batırıq.
Bəlli eləməsə də Kənanın əl-ayağı soyumuşdu. Digərləri də narahat görünürdülər.
-Bbb...bəs ssss...Sevilin arxasınca niyə düşsün ki?-İsmayılın da rəngi qaçımışdı.
-Onu vurub iki səksən uzadan kim idi?-deyə Yusif maraqla ona baxdı.
-Ay daa. Bu gün Sevilin arxasınca