n gözləmədiyi bir şey oldu. Hamının başı söhbətə qarışıq olan vaxtda Zaman içəri girib yüksək səslə:
-Uşaqlar, muştuluğuma nə verirsiniz?-dedi.
-İndi kim qaçıb?-deyə Sevinc istehza ilə soruşdu.
-Qaçmayıb, əksinə qayıdıb.
Hamı təəccüblə bir-birinə baxdı. Gələnin kim olduğunu deməsi üçün Zamanın üstünə düşdülər. Nəhayət Zaman qapıya tərəf gedərək çöldəkinə:
-Gəl görək, içəri.-deyə onu səslədi.
Rəhim gülə-gülə içəri girdi. Sinfə çökən iki-üç saniyəlik sükut sevinc sədaları ilə əvəz olundu. Oğlanlar onu dairəyə alıb görüşdülər və halını xəbər aldılar.
-Sən hara, bura hara?-deyə Əli xəbər aldı.
-Məktəbin yolu nə yaxşı yadında qlıb?-Yusif də ona qoşuldu.
-Yaxşı da,-deyə Kərəm onlara baxaraq,-uşağı peşman eləməyin.-dedi. Sonra üzünü Rəhimə tudu.-Gələcəyini mənə niyə demədin? Bir yerdə gələrdik də.
-Heç özüm də bilmirdim.-deyə Rəhim çiyinlərini çəkdi. Bu arada gözü sinfi gəzirdi.-Darıxdım, durub gəldim.
Elə bu vaxt qızlar da ora yaxınlaşdılar. Salamlaşdılar, hal-əhval tutdular. Sevincin:
-Darıxmışdıq sənin üçün. Haralarda idin?-sualına köks ötürərək:
-Elə mən də.-deyə cavab verdi.
Onun belə reaksiyası çoxlarının diqqətini çəksə də təbii olaraq təkcə Yusifi qıcıqlandırırdı.
-Məktəbə qayıdacaqsan?-Leylanın verdiyi bu sualdan sonra Rəhim gözlərini Sevincdən çəkib:
-Yox e Leyla, uje qayıtmağın mənası yoxdur.-dedi.
-Xəstəxana məsələsi də həll olundu? Mama deyirdi ki, deyəsən babangili gəliblər.-deyə Əli çəkinə-çəkinə soruşdu.
-Hə, biraz problem var idi. Amma çox şükür, “Ümid sonda ölür.”deyirlər. Babam, dayılarım zad gəldilər, barışdılar, həll olundu.
-Küsmüşdülər ki?-deyə məsələdən xəbərsiz olan Mehdi təəccülə soruşdu.
Əli onu dümsüklədi, Kərəm söhbəti açdığı üçün tərs-tərs Əliyə baxdı.
Beləcə Rəhim sonuncu dərsi sinif yoldaşları ilə keçirdi. Lakin onun illərdir boğub-saxlaya bildiyi hisləri də artıq özünü biruzə verirdi, tez-tez qaçaraq baxışlarla Sevincə baxması Yusifin əsəblərinə toxunur, qısqanclıq yaradırdı.
Artıq səhər növbəsinin dərsi bitmişdi.