Sinif getmək üçün hazırlaşırdı. Leyla ilə sağollaşıb çıxan Günay pəncərənin qabağında dayanıb İsmayılla söhbət edən Sevilə tərs-tərs baxdı. Amma heç biri bunu görmədi. İsmayıl səhərkinə görə narahat idi. Ona görə də:
-Zülüş də gəlməyib. Tək necə gedəcəksən?-deyə Sevildən soruşurdu.
-Bıy, on bir ili necə gedib-gəlmişəm? Həmişə yanımda Zülüş olmayıb ki.
-Nə olsun? İndi vəziyyət başqa cürdür. İstər-istəməz narahat oluram.
-Narahat olma,-deyə Sevil gülümsədi,-necə gəlmişəmsə, elə də gedəcəyəm.
-Mərkəzi yollarla get, ara küçələrə girmə. Gördün arxanca gələn var, özünü adamların çox olduğu yerə ver.-deyə İsmayıl ona bərk-bərk tapşırırdı.-Bəlkə bu günlük mən də səninlə gəlim?
-İsmayıl, yaxşı da.
-Yaxşı, sözümü geri götürdüm. Nədir, sevdiyim insana görə narahat ola bilmərəm?
-Narahat olma,-Sevil əlini sinəsindəki boyunbağıya qoyub,-sən həmişə mənim yanımdasan.-dedi.
İsmayıl gözlərini onun gözlərinə zilləyib sevgi dolu təbəssümlə əlini sol tərəfinə qoydu:
-Sən də həmişə buradasan.
Sevil qızararaq gözlərini yerə dikdi. Bayaqdan onlara fikir verən Rəhim əyilərək Kərəmin qulağına pıçıldadı.
-Bunlar əməlli-başlı sevgilidirlər?
-Hmm. Gör necə yaraşırlar.
Bir anlıq Sevincə tərəf baxan Rəhim yenidən Kərəmə tərəf əyilib:
-Mən Yusiflə danışacam.-dedi.
-Nə?-Kərəm dik atılıb təlaşla ona baxdı.-Başın xarabdır?
-Nə var ki, burada? Yusif onun dostu deyil?
-Xəstəxanadakı sistemlər sənə pis təsir eləyib e, deyəsən? Nə Yusif, nə danışmaq?
-Nədir, yoxsa Yuisifin ona qarşı fikri başqa cürdür?
-Mən elə bir şey dedim? Prosto, deyirəm ki, sən biraz da fikirləşsən yaxşı olar.
-Daha nəyi fikirləşim? Gör neçə ildir, onu fikirləşirəm. məktəbə gəlmək, onu görmək üçün ürəyim çıxırdı, amma...kasıbçılığın üzü qara olsun.
-Qardaşım,-deyə Kərəm daha sakit tərzdə əlini onun çiyninə qoydu,-səni başa düşürəm. Amma birdən o səni sevmədi, ürəyində başqası oldu, onda neyləyəcəksən? Qoy heç olmasa sənə qarşı münasibəti dəyişməsin də.
-Mənim üçün fərqi yoxdur. O bunu bilməlidir. Həm də