ə eşitmədin, “Darıxmışdıq sənni üçün.”dedi? Mən Yusiflə danışacam, o ağıllı oğlandır, məni başa düşər
-Ay Rəhim, Rəhim. Mən nə desəm də sənə xeyri yoxdur.-Kərəm başını bulaya-bulaya ona baxdı.
Çox keçmədi ki, sinif günorta növbəsinin şagirdlərilə dolmağa başladı. On birincilər də iki-iki, üç-üç çıxmağa başladılar. Rəhim artıq qapıya çatan Yusifə səslənərək onunla işi olduğunu və işarə ilə Sevinci göndərməsini dedi. Necə deyərlər, dalağı sancan Yusif ürəksiz halda Sevincə getməsini dedi.
Əsas-orta pilləkənin ətəyinə çatan Əli birdən kiminsə onu səslədiyini eşidib səsə tərəf döndü. Bu sağ tərəfdəki dəhlizdən gələn Aygün müəllimə idi. o, Əli ilə salamlaşıb hal-əhval tutandan sonra:
Şeiri yaza bildin?-deyə xəbər aldı.
-Demək olar ki, hazırdır. Bircə son bəndi yaza bilmirəm.
-Çalış, onu da bu həftəyə hazır elə. Bilirsən, gələn həftə İyirmi yanvar faciəsi ilə əlaqədar tədbirimiz olacaq. şeir hazır olsun ki, ifaçı da hazırlaşa bilsin.
-Baş üstdə müəllimə, çalışaram.
-Bir də,-deyə Aygün müəllimə əlindəki kağızlara baxıb,-Qasımova Sevil də səninlə oxuyur, deyəsən. -Ona de ki, sabah otağıma gəlsin. Görüm tapşırdığım rəsmi çəkə bilib?
-Müəllimə, o məsuliyyətli qızdır, çəkər. Amma mən yenə də deyərəm.
-Yaxşı, hələlik.-deyib Yagün müəllimə ondan aralandı.
Bu vaxt yuxarıdan düşən “d” sinfinin Sevinci Əlini görüb hal-əhval tutdu. Sonra adaşını xəbər aldı. -Yəqin dostunun yanında olar da.-deyə Əli çiyinlərini çəksə də birdən yanlarından (guya) onları görmədən ötən Ayanı görüb:-Ayandan soruş.-deyə onu göstərdi.
-Nə?-deyə Ayan Əliyə baxdı.
-Adaşını soruşur, görməmisən?
-Sinifdə olar da.-deyə Ayan soyuq şəkildə çiyinlərini çəkdi.
-Hə,-deyə Sevinc Əlinin sağ tərəfinə keçib,-onda gözləyim.-dedi.
-Mən də Xatirə müəlliməni gözləməli idim.-nədənsə Ayan da onunla prinsipə düşdü.
Bu qeyri-adi vəziyyətə gülsünmü, sevinsinmi bilməyən Əli maraqla onlara baxırdı. Ayan isə bəlli etməsə də deyəsən, Əlini Sevincə qısqanırdı. Çox keçmədi ki, Sevinclə Asya pilləkəndə göründülər.