Bu qəribə üçlüyü görüb həm təəccüləndilər, həm də dodaqaltı gülüşdülər.
-Adaş, mən də səni axtarırdım,-deyə “d”li Sevinc Sevincə yaxınlaşdı.-Dostun hanı?
-Nə bilim, Rəhim saxladı, nəsə sözü varmış.
-Onda biz gedək.-deyə adaşının qoluna girən “d”li Sevinc Ayanla Əliyə baxıb-Hələlik.-deyə gülümsədi.
-Bəs Ayan?-deyə Asya təəccüblə onlara baxdı.
-O, Xatirə müəlliməni gözləyəcək.
Ayan bir Sevincgilə, bir də Əliyə baxdı. Əli də başını yelləyərək Sevincin sözünü təsdiqlədi. Qızlar sağollaşıb məktəbdən çıxdılar. Məktəbin foyesi dolub-boşalırdı. Ayan özünü axmaq kimi, Əli isə xoşbəxt hiss eləyirdi.
-Sən kimisə gözləyirsən?-deyə Ayan soruşdu.
Bu sual Əli üçün gözlənilməz olmuşdu.
-ee...,Yu..İs...uşaqları gözləyirəm.-dedi. Əslində heç kimi gözləmirdi.
Çıxıb-düşən çox olduğundan onlara bir kənara çəkildilər. Nəhayət, Ayanın gözlədiyi pilləkəndə göründü. Tək deyildi. Əli özündən ixtiyarsız:
-Aha,-dedi,-Kərəmin gözündən iraq.
Ayan da boylanıb pilləkənə baxdı. Xatirə müəllimənin yanındakı Xəyal müəllim idi. Onlar söhbət eləyə-eləyə pillələri düşürdülər. Ayan pilləkənə tərəf getmək istəyirdi ki, Əli onun qolundan tutub:
-Gözlə,-dedi,-qoy bu dəfə sənsiz getsin.-deyə göz vurdu.
-Yox, bu yaxşı alınmaz. Sonra mənə hirslənəcək.
-Yaxşısır Ayan, hətta ən yaxşısı budur. Nə Kərəm, nə də Ülvi, heç biri ona uyğun deyil. Bax onlara,-deyə pilləkəndəkiləri göstərdi,-səncə də bu doğru deyil?
-Nə bilim,-Ayan çiyinlərini çəkdi,-əslində....bəlkə də sən düz deyirsən.
-Gəl onda biz kənarda dayanaq. Hər şeyi də öz axarına buraxaq.
Yenə də daxildən gələn bir səs Ayanı Əlinin dediyinə inanmağa sövq elədi. O da “Bəlkə də beləsi daha yaxşıdır.”deyə düşünmüyə başlamışdı. Ona görə də Xatirə müəlliməgili qabağa ötürüb onların arxasınca getməyə başladılar.Yusif yolboyu Rəhimin dediklərini düşünür, düşündükcə də dəli olurdu. Rəhim ona Sevinci sevdiyini, amma onunla danışmağa çəkindiyini demiş və Yusifdən onunla danışmasını xahiş eləmişdi. Rəhimə görə Yusif Sevincin dostu idi və buna görə