a qızlara başını yelləyə-yelləyə İsmayılın salamını aldı. İsmayılın haradan gəlib hara getdiyini xəbər aldılar.
-Evdən gəlirəm.-deyə İsmayıl dilləndi.
-Hara gedirsən?-Nuray maraqla soruşdu.
-İdmana.
-Güləşə?-Nuray yenə soruşdu.
-Yox, karateyə.
-Nə gözəl.
-Siz haradan belə?
-Hazırlıqdan.-Leyla dedi.
-Nə yaxşı. Leyla, yaxşı Coğrafiya müəllimi tanıyırsan? Mənim tanıdığım Nərimanovdadır. Onun da gedib-gəlməyi uzaqdır.
-Sakit müəllim var, sonra...-Leyla sözünü axıra çatdıra bilmədi. Bacılar ard-arda həvəslə dillənirdilər.
-Elmira müəllimə..
-Aydın müəllim də var. O birisi məktəbdə dərs deyir.
İsmayıl isə sual verməyinə əməlli-başlı peşman olmuşdu. Həm də qızların belə heyranlıqla onun gözünün içinə baxmağından narahat olurdu.
-Hə, lap yaxşı. Mən gecikirəm ee. Hələlik qızlar.-deyə tələm-tələsik onlardan aralandı.
-Hələlik.-deyə Günayla Nuray onun arxasınca əl salladılar.
Günay-Nuray əkizləri bu sinfə yeddinci sinifdə gəlmişdilər. Gəldikləri gündən bəri də özlərini imkanlı və savadlı göstərməyə çalışırdılar. Öz dediklərinə görə ataları “Rusyetdə qaz vurub, qazan doldurur”, amma həqiqətdə onlar atalarını artıq beşinci il idi ki, görmürdülər. Aydan-ildən bir ataları 300-500 manat pul göndərirdi. Anaları bankda işləyir, təkbaşına qızlarını böyüdürdü. Amma təkbaşına yaşayan qadınlara münasibət də heç də həmişə birmənalı olmur. Ailələrindəki problemi ört-basdır eləmək üçün bu bacılar özlərini həmişə xoşbəxt göstərməyə çalışırdılar. Bəlkə də elə bu səbəbdən idi ki, hamıya qarşı olduqca eqoist və paxıl idilər.
Sevinc qaça-qaça pilləkənləri düşürdü. Yusif də bloka girirdi. Qəfildən yuxarıdan qaça-qaça gələn bir uşaq Sevincə dəydi və Sevinc ayağı büdrəyərək, üç-dörd pillə arxası üstdə aşağı sürüşdü. Uşaq isə ona məhəl qoymayıb qaçıb aradan çıxdı. Sevinc ayağını tutaraq qışqırırdı.-Ay ana! Ay ayağım! Vəhşisən ə?!
Bunu görən Yusif yanından ötən uşağın arxasınca qışqıra-qışqıra onunla sonra danışacağını dedi, sonra pilləkəndə oturub ayağını tutan Sevincin yanına