zarıdığın günlər az olub?
-Kimin, mənim?
-Yox, mənim.
Onlar beləcə mübahisə eləyirdilər ki, Məleykə xala otağın qapısını açıb içəri boylandı.
-Sizin deyəsən yemək yemək fikriniz yoxdur? Saatdan xəbəriniz var?
-Saat neçədir ki?
-Səkkizdir, doqquza işləyir. Gəlin, yemək çəkirəm.
-Yaxşı.-deyib Əli ilə Hüsen kitab-dəftəri çarpayının üstünə buraxıb otaqdan çıxdılar.

Növbəti gün son iki-üç gündən fərqli olaraq gün çıxmış, qar əriməyə başlamışdı. Ayan yolboyu Xatirə müəllimənin ağzını aramağın yollarını axtarırdı.
-Dünən də sən məni unutdun. Başın söhbətə necə qarışmışdısa,-Ayan gözucu Xatirə müəlliməyə baxdı,-heç mən yadında deyildim. Eh!
-Bir dəqiqə,-Xatirə müəllimə nəsə xatırlamıştək ona tərəf baxdı,-mən səni yadımdan çıxarmışdım, ya sən gizlənmişdin?
-Kiim, məən? Mən niyə gizlənim ki? Mən on dəqiqə idi səni gözləyirdim, sənsə gəlib yanımdan düz keçdin. Başın şirin söhbətə necə qarışmışdısa...
-Ayan!-deyə Xatirə müəllimə göz ağartdı.-Mən arxaya dönüb sənə axtardım, sən isə Əlinin arxasında gizlənmişdin. Buna nə deyəcəksən?
-Aaa, ayıbdır e, bacı. Məni nə vaxt axtardın, müəllimi evinə yolaa salandan sonra? Bir də ki, mən Əlinin arxasında gizlənməmişdim. Prosto heç kim yox idi deyə onunla gəlməli olmuşdum.
-Deməli, siz bizi izləyirdiniz?
-Aha,-deyə qaşının birini qaldırıb maraqla xalası qızına baxdı,-deməli, uje “siz” oldunuz? Allah axırınızı xeyir eləsin.
-Ayan, həddini aşırsan ha!
-Mən nə dedim ki? Zarafat elədim də.
Onların başı mübahisəyə necə qarışmışdısa yolboyu onları izləyən adamdan xəbərləri belə olmamışdı.

İlk dərs başlamışdı. Sinfə göz gəzdirən Mirvari müəllimə Ələddini dərsdə görməyib Kənandan onu xəbər aldı. Kənan isə onların bu gün qəbirüstünə çıxacaqlarını, özünü bəlkə üçüncü dərsə çatdıracağını dedi. Mirvari müəllimə yalnız indi bunu xatırlayaraq başını yellədi.
-Qohumlarından kimsə ölüb ki?-deyə İsmayıl maraqla soruşdu.
-Yox e,-Kənan arxaya çevrildi,-bu gün xalası ilə xalası ərinin öldükəri gündür. Onlar hər ilin bu günü