ü qəbirüstünə çıxırlar.
-Hə, Allah rəhmət eləsin.-maraq İsmayılı bürümüşdü. Ona görə də yenidən-Avariya düşüblər ki, eyni gündə ölüblər?-deyə xəbər aldı.
-Yox, gəl mən sənə danışım.-deyə Ramazan onun qolundan dartdı.-Bunun xalasının əri hərbiçi olub, pilot. Hərbi təyyarələrdən sürürmüş. Müharibə gedən vaxtlarda bunun təyyarəsini vururlar, bu şəhid olur. Yoldaşı da, yəni, Ələddinin xalası da dözmür, ürəyi partlayıb, ölür.
-Ayy, nə yanıqlı taleləri varmış. Allah rəhmət eləsin.-deyə İsmayıl məyus halda dilləndi.
Tənəffüsdə Əli Sevilə yaxınlaşaraq Aygün müəlimənin onu yanına çağırdığını dedi və aralandı. Bu Sevilin əhvalını pozdu. Onu belə görən Züleyxa:
-Nə olub, caan? Şəkli çəkə bilməmisən ki?-deyə xəbər aldı.
-Eskizlərini çəkmişəm. Amma yağlı boya ilə paletim yoxdur. Şotkam da köhnədir, özü də qırılıb.
-Caan, sulu boya ilə çək də.
-Qoymur da. Deyir sulu boya ilə rəsm qarışıq alınır. İndi də getsəm, eyni şeyləri deyəcək. Evdə də vəziyyət bildiyin kimidir. Utandığımdan mamadan pul istəyə bilmirəm.
-Caan.-məyus halda Sevilin saçlarını oxşayan Züleyxanın gözü arxada onlara baxıb nə olduğunu xəbər alan İsmayıla sataşdı. Züleyxa mimika ilə “Sonra deyərəm.” deyə işarə elədi.

Ələddingil qəbirüstü ziyarətdən qayıdırdılar. Qəbiristanlıqdan təzə çıxmışdılar ki, Ələddin anasının onlarla olmadığının fərqinə varıb:
-Mama hanı?-deyə ətrafa boylandı.
-Gələcək indi,-deyə atası dilləndi,-siz maşına keçin.
Ələddin könülsüz şəkildə maşına oturdu. Bacısı da onun yanında. Atası bu vaxt telefonla kiminləsə danışırdı. Yerində narahat halda qurdalanan Ələddin bacısına:
-Nərgiz, mən nəsə mamadan narahatam. Sən otur, mən gedib ona baxıram.-dedi.
-Hara gedirsən? Gələcək də indi.
-Dedim ki, ürəyim narahatdır. Sən otur,-deyə Ələddin maşının qapısını açdı, çölə çıxa-çıxa,-papa soruşsa, de ki, mama ilə gələcək. Yaxşı?-dedi.
Bacısı başını yellədi. Ələddin maşından aralanıb qəbirristanlığın içlərinə doğru getməyə başladı. Başı telefonla danışmağa qarışmış Mehman əmi onu görmədi.