Ələddin xalasıgilin qəbirlərinə yaxınlşaşdıqda anası Zahidə xala ağlaya-ağlaya bacısı ilə bacısı ərinin şəkilləri ilə danışırdı.
-Elə bilirsiniz, hər il onu bura gətirmək mənə asandır? Hər il eyni yalanı uydurmaq, eyni hekayəni on altı il təkrar-təkrar danışmaq mənə asandır? Dözə bilmirəm bacı, vallah döz bilmirəm. Deyə də bilmirəm, Ələddin, dur atanla-ananla qəbirüstünə gedirik, deyə bilmirəm!
Eşitdiklərinin təsirindən yerində donub qalan Ələddinin gözləri böyümüşdü.
-Atamla anam?
Zahidə xala qəfil arxaya dönüb ayağa qalxdı. Yalanın ömrü qırx gün çəkər deyiblər, amma bu yalan on altı il çəkmişdi.
-Ələddin...bala, bax,-Zahidə xala özünü itirmişdi,-sənə...sənə deyəcəkdik.
Elə bu vaxt Mehman əmi qaça-qaça özünü ora yetirdi. Amma gecikmişdi.
-Nəyi? Nəyi deyəcəkdiniz?-Ələddin sual və qəzəb dolu baxışlarla dodaqlarını çeynəyə-çeynəyə “ana”sıyla “ata”sına baxırdı.
-Gedək evə, hamısını sənə danışacayıq.-deyə Mehman əmi əlini yavaşca Ələddinin çiyninə qoydu.
-Çəkil!-deyə Ələddin yana atıldı.-Hansı evə? Mənim atamla anam buradadır.
-Qurban olum, eləmə belə.-Zahidə xala ona tərəf gəlib əlini üzünə çəkmək istədi.
-Əlini çək!-Ələddin onun əlini geri itələdi. O heç olmadığı qədər qəzəbli idi. Gözləri qan çanağına dönmüşdü.-Sən də bilirdin, hə?-o arxada durub ağlaya-ağlaya olanları izləyən bacısının üstünə qışqırdı.-Hamımız bilirdiniz! Hamınız!
Bu vaxt qəbiristanlığın mollası onlara yaxınlaşıb sakit və təmkinli şəkildə:
-Bala, burada qışqırmaq, dava eləmək olmaz. Gedin, evinizdə danışın.-dedi.
-Bax, eşitdin?-deyə Mehman əmi Ələddinə baxdı.-Gedək, evdə hamısını danışacayıq.
Yalnız bundan sonra Ələddini razı salıb aparmaq mümkün oldu.
“Min doqquz yüz doxsan üçüncü ilin torpaqlarımızın ard-arda işğal olunduğu ağır günləri idi... Pilot Sirac Musayevə çox ağır və əhəmiyyətli döyüş tapşırığı verilmişdi. Ölümü ürəyinə daman Sirac komandirdən güclə icazə alıb Bərdəyə, ailəsi ilə halallaşmağa gəlmişdi. Ailə qurduğu bu bir il müharibə dövrünə təsadüf etdiyindən o