o canından çox sevdiyi Humayını az-az görə bilirdi. Ata-anasında, qonum-qonşudan halallıq alıb Humayını və dünyaya gələcək körpəsini onlara tapşırdı. Getməzdən beş dəqiqə əvvəl Humayını bir kənara çəkib onunla da vidalaşmağa fürsət tapdı. Əllərini ovcuna alıb:
-Bax, oğlumuz olsa babamın adını, qızımız olsa istədiyin adı qoyarsan.-deyirdi.
-Niyə elə deyirsən? Onun adını sən qoyacaqsan.-qəhər Humayın boğazını düyünləmişdi. Qorxa-qorxa sevdiyinin gözünün içinə baxıb.-Gəlməyəcəksən ki?-deyə soruşdu.
-Bilmirəm,-deyə gözləri dolmuş Sirac çarəsiz halda çiyinlərini çəkdi,-hər şey ola bilər.
-Bax, əgər sən gələ bilməsən, mən gələcəm.-Humay güclə çıxan səsi ilə qəti şəkildə dedi.
-Yox, yox Humay, körpəmizi tək qoyma. Bunu sənə bağışlamaram. Eşidirsən məni?
Bu vaxt çöldən siqnal səsi gəldi. Qardaşı maşında Siracı gözləyirdi. Sirac son dəfə Humayının sinəsinə sıxdı, yanağından axan yaşı silib alnından öpdü. Sonra isə onu özündən aralayaraq cəld şəkildə otaqdan çıxdı. Getdi...qayıtmayacağını bilirdi.
Heç beş saat keçmədi ki, gözlənilən xəbər gəldi. Onun təyyrəsi düşmən tərəfindən vurulmuşdu. Çətinliklə təyyarəni yerə endirə bilsə də Sirac özü ağır yaralanmışdı və helikopterlə Bakıya aparılırdı. Evdəkilər kimi Humay və körpəsi də bu xəbri sakit qarşılamadı. On-beş iyirmi dəqiqədən sonra onu xəstəxanaya çatdırdılar. Həkim “Sroçnı əməliyyat” dedi. Musayevlər ailəsi başını itirmişdi. Canı ilə əlləşən oğullarınımı düşünsünlər, yoxsa vaxtından iki ay tez dünyaya övlad gətirən gəlinlərinimi? Yarım saatdan sonra həkim məyus halda əməliyyat otağından çıxıb:
-Başınız sağolsun, ananı itirdik.-dedi.-Körpənin vəziyyəti isə ağırdır.
Ailə bu qəfil ölümü gözləmirdi. İndi Humayın ailəsinə nə deyəcəkdilər? Heç yarım saat keçmədi ki, Bakıdan xəbər gəldi. Sirac da yolda keçinmişdi. Bir gündə bu iki qara xəbər Musayevlərin bağrına köz kimi basıldı. Müharibə daha bir ailənin talehini qara gətirmiş, daha bir körpəni yetim qoymuşdu. Həmin vaxtda Ələddinin xalası Zahidə Mehman adlı bir