oğlanla nişanlı idi. Belə qərara gəldilər ki, onlar ailə qurandan sonra Ələddini övladlığa götürsünlər. Belə də oldu.”
İllər keçdi. Yaralar qaysaq bağladı. Ələddin böyüdü. Həm tərbiyəsi, həm də savadı ilə Zahidə ilə Mehmanın başını uca elədi. Hətta o qədər savadlı idi ki, məktəbə də beş yaşından yazdırmışdılar. Amma hər ikisi, bütövlükdə ailə bu sirin nə vaxtsa açılacağından və Ələddinin onları bağışlamayacağından qorxurdu. Çünki Ələddinə deyilən yalan təkcə bundan ibarət deyildi. O, yanvarın on dördündə dünyaya gəlmişdi, amma artıq on altıncı il idi ki, onun ad günü ayın on üçü qeyd edilirdi.Hərbi hazırlıq dərsi idi. Əhməd müəllim sınıqlar zamanı ilkin tibbi yardımdan danışır, Kərəmin də köməyilə tənzif və şinlə sarğı qoymağı əyani şəkildə göstərirdi. Bəziləri diqqətlə ona qulaq assa da bəziləri ya dərin fikirdə, ya da pıçapıç söhbətdə idi. Bu vaxt qapı döyüldü.
-Gəl.-deyə Əhməd müəllim qapıya boylandı.
Qapı açldı. Mirvari müəlliməni içəri girən görüb uşaqlar ayağa qalxdılar. O, əli ilə:
-Oturun,-deyə işarə eləyib sinfi gözdən keçirdi. Təlaşla,-Ələddin hələ gəlməyib?-deyə soruşdu.
-Xeyr, bu gün nədənsə yoxdur.-Əhməd müəllim dilləndi.
-Hmm,-Mirvari müəllimə gözlərini fikirli-fikirli bir nöqtəyə dikib məyus halda dodaqlarını büzdü. Sonra gözlərini dikdiyi yerdən çəkib-Üçüncü dərsə gələcəkdi. Həm də test tapşırmışdım. Dedim görüm, gətiribmi?-deyə heç nə olmamıştək dilləndi.-Nə isə müəllim, bağışlayın, dərsinizi böldüm.-deyib çıxmaq üçün qapının dəstəyini burdu.
-Eybi yox, müəllimə, buyurun.
Mirvari müəllimə sinifdən çıxaraq əlində tutduğu telefonda sonuncu zəngi təkrar yığdı.
-Alo, Zahidə xanım, sinfə baxdım, Ələddin dərsdə yoxdur.
-Nə danışırsınız? Bəs onda hara gedər?-dəstəyin digrə ucundan Zahidə xalanın ağlayan səsi gəlirdi.
-Siz özünüzü ələ alın. Güman gələn hər yerdən soruşun. Mən də məktəbi yaxşı-yaxşı axtaracam. Narahat olmayın, tapılacaq.
-İnşallah müəllimə. Yoxsa mən bacıma nə cavab verərəm? Sağolun müəllimə, bağışlayın sizi də narahat