t elədim.
-Nə narahatlıq? Əsas odur, Ələddin sağ-salamat tapılsın.
Mirvari müəllimə Zahidə xala ilə sağollaşmışdı ki, qarşıdan gələn Xatirə müəllimə onu görüb təlaşla:
-Nə olub, müəllimə? Kimsə itib ki?-deyə soruşdu.
-Bəli, Ələddin. Evdə nəsə söz-söhbət olub, o da evdən qaçıb. İndi hər yerdə onu axtarırlar.
-Ələddin?-deyə Xatirə müəllimə təəccüblə ona baxdı.-Axı o elə problemli uşaq deyil.
-Nə bilim, müəllimə. Həyatdır da, hər ailə bir cürdür. İndicə anasıyla danışdım. Dedi bəlkə məktəbə gəlmiş olar, amma baxdım, heç dərsdə də yoxdur.
-Onda bəlkə məktəbə gəlib, amma dərsə gəlməyib? Yaxşısı budur, məktəbi axtaraq.
-Axtaraq da, başqa çarə yoxdur.
-Onda mən ibtidailər tərəfə baxım, siz də digər tərəflərə. Tapsaq, zəngləşərik.
-Yaxşı.
Onlar ayrıldılar. Xatirə müəllimə idman zalına yaxınlaşaraq zala boylandı. Burada dərs gedirdi və təbii ki, Ələddin burada ola bilməzdi. Geri dönürdü ki, emalatxanadan çıxıb ona tərəf gələn Xəyal müəllimlə rastlaşdı. Ona vəziyyəti danışdı. Öz aralarında qərara gəldilər ki, Xəyal müəlim bufet və ona yaxın siniflərə, Xatirə müəllimə isə ikinci mərtəbəyə baxsın. Ehtimallardan biri düz çıxdı. Ələddin bufetdə idi. Oturacaqda oturub fikirli-fikirli gözünü masaya dikmişdi. Xəyal müəllim sakitcə ona yaxınlşaraq:
-Salam. Otulmaq ola?-deyə soruşdu.
-Müəllim?- başını qaldıran Ələddin başının üstündə onu görüb tez ayağa qalxmaq istədi.
-Otul, otul.-deyə əlini onun çiyninə vuran Xəyal müəllim də keçib onunla üzbəüz oturdu.-Deməli, dedin ki, nə qədəl oxumaq olal e, qoy bi dəfə də dəyişiklik eləyim, dəlsə gilməyim. O şagid ki, dəlsdən qaçmadı, daha nə oldu?
-Yox müəllim,-Ələddin gözlərini yenidən masaya dikdi,-prosto,...-sonra duruxub müəllimin üzünə baxdı,-siz haradan bildiniz ki, mən dərsdə deyiləm?-deyə soruşdu.
-Bunu bilməyə nə va? Buradan keçildim, göldüm ki, sən buda otulmusan. Diqqətimi çəkdi, yaxınlaşdım.-bu arada Xəyal müəllim telefonda saata baxmaq bəhanəsi ilə həmkarına mesaj da yazdı. “Tapmisam, bufetdedi, amma helelik