vəziyyət eyni deyil. Biz dostuq, mən nə eləsəm də o bunu dost kimi qəbul eləyir.
-Eləyəcək də. Sən hər cümlənin başında, axırında dost desən, əlbəttə elədiklərini də dostluq kimi qəbul eləyəcək. Birinci növbədə “dost”ları azalt. Daha durub “Səni sevirəm, dost.”deməyəcəksən ki.
-O sözü heç vaxt deməyəcəyəm.-Yusif dərindən köks ötürdü.-Çünki o başqasını sevir.
-Daha sənə sözüm yoxdur.-Əli başını buladı.
Tariel qızınmaq üçün pəncərənin artırmasına söykənib əllərini qoynunda çarpazlamış Ayana baxır, öz-özünə nəsə fikirləşirdi. Sonra ağlına nə gəldisə ayağa durub Ayana tərəf getməyə başladı. Bu vədədə içəri girən Əli ilə yolları toqquşdu. Bir-birilərinə tərs-tərs baxsalar da heç biri bu dəfə yumruq atmağa cəsarət eləmədi. Əli Ayana verdiyi söz üçün, Tariel isə yenə təklənəcəyindən qorxduğu üçün. Əsas fikri Ayana yaxınlaşıb onunla söhbət eləmək olan Tariel tez fikrini dəyişərək çölə çıxdı. Əli Ayana baxdı. Ayan isə ona verdiyi sözü tutduğuna görə başı ilə ona minnətdarlıq edirdi.
Artıq səhər növbəsi üçün zəng çölə vurulmuşdu. Hazırlığa tələsən Züleyxa özü ilə bərabər Sevili də tələsdirir, tez-tez pilləkənləri düşürdülər. Bu vaxt Aygün müəllimə ilə qarşılaşdılar. Onu görən Sevil duruxdu. Aygün müəllimə isə onu görər-görməz danlamağa başladı:
-Sən haradasan? Mən bütün dərs boyu səni gözləmişəm. Əli sənə deməyib ki, mənə baş çək?
-Deyib müəllimə. Prosto...
-Çəkmisən nəsə?
-Eskizlərini çəkmişəm.
-A qızım, vaxt az qalıb axı. Eskiz nədir? Özünü nə vaxt çəkəcəksən?
-Bu gün çəkəcəm. Gedib yağlı boya alacam.
-Hə, çalış tez bitir ki, gələn həftəyə qalmasın. Onları hələ foyedə yerləşdirmək var.
-Yaxşı, müəllimə.-Sevil könülsüz şəkildə başını yellədi.
Aygün müəllimə uzaqlaşdıqdan sonra Züleyxa təəccüblə Sevilə baxıb:
-Caan, axı bayaq demişdin, evdə deyə bilmirəm, indi boyaları necə alacaqsan?-deyə soruşdu.
Əhvalı təlx olan Sevil bezgin halda:
-Ee Zülü, mən nə dediyimi bilirəm ki?
-Bəs indi necə olacaq?
-Heç necə, deyəcəm ki, çəkə bilmədim. Öldürməyəcək ki. Nə