ə isə gedək e, sən gecikirsən.
Onlar pillələri enib dəhlizə çıxdılar. Onlardan bir pilləkən yuxarıda olan və bayaqdan söhbətə qulaq müsafiri olan İsmayıl da düşüncəli halda onların ardınca pillələri enməyə başladı. Öz-özünə Sevilə kömək etməyin yollarını axtarırdı.
Kənanla Ələddin artıq məktəbdən çıxmış, evin yolunu tutmuşdular.
-Çıraq, nə olub sənə bu gün? Səndən çıxmayan iş dərsə də gecikmişdin.
-Heeç,-Ələddin köks ötürdü,-qəbirüstünə getmişdik.
-Onu bilirəm. Deyirəm, gözüqmə nəsə birtəhər dəyirsən. Nəsə dərdin zadın var?
-Yox, nə dərd? Prosto biraz...
Bu vaxt Ələddinin telefonuna zəng gəldi. Telefonu cibindən çıxaraq baxdı. Monitorda “Mama zeng edir.”yazılmışdı. “No”düyməsini basıb telefonu cibinə qaytardı. Onu belə görən Kənan:
-Niyə cavab vermədin?-deyə soruşdu.
-Evə gedirəm də onsuz.-Ələddin soyuq şəkildə cavab verdi.
-Nə olub e sənə? Yoxsa sən də vurulmusan?-deyə Kənan gülərək ona göz vurdu.
-Mən sizi başa düşə bilmirəm,-bu söz Ələddinin bayaqdan içində boğub saxladığı hisrini üzə çıxardı.-Yəni bu dünyada qıza vurulmaq, qızla ayrılmaq, bundan başqa problem yoxdur? Yekə oğlanlarsınız, tutmusunuz bir şeyin uncundan gedirsiniz ucuzluğa. İnanın ki, bu həyatda elə insanlar var ki, onları tanısanız, dərd elədiyiniz şeylərə görə özünüzdən utanarsınız.
Kənan daha heç nə deməyib maraqla ona baxdı. O, Ələddini illərdi tanıyırdı, onun belə sözlərinə alışqan idi. Amma nədənsə bu dəfə ona elə gəldi ki, “...elə insanlar var ki...”deyəndə də məhz özünü nəzərdə tutur.
Darvaza döyülməyə başladı. Həyətdə olduğundan Sevil tez darvazaya tərəf gedib qaçıb qapını açdı. Qarşısında Sevinci görüb təəccübləndi:
-A, Sevinc? Nə yaxşı gəlmisən? Gəl də içəri.
-Gəlim də,-deyə Sevinc etiraz etməyib içəri keçdi. Çantasını aça-aça,-bax, etiraz istəmirəm,-dedi.-Götür bunları, rəsmini tamamla.
-Bunlar nədir?-deyə Sevil Sevincin əlindəki yağlı boya və paleti təəccüb içində geri atıldı.
-Bayaq sənin Aygün müəllimə ilə danışığını istəmədən eşitdim. Cavidin xalas qızı da sənin