gəldi, təlaşla:
-Yaxşısan?-deyə soruşdu.
Həm ağrının təsirindən, həm də Yusifə olan acığından Sevinc üzünü turşudaraq:
-Əlayam! Heç belə əla olmamışdım. Sənin başın xarabdır?! Görmürsən?!-deyə onu acıladı.
-Nə olub ee? Elə bil mən yıxmışam səni.-Sevincin qolundan tutan Yusif onu qaldırmaq istədi. Lakin Sevinc tərs idi.
-Çəkil! Özüm duraram!-deyə qolunu kənara dartdı.
-Yaxşı, dur!-deyərək onun qolunu buraxdı.
Sevinc qalxmaq istəsə də sol ayağında ağrı hiss etdi və yenidən oturdu. Dostu onu belə görüb kinayə ilə:
-Nə bilmişdin? Dur da indi!-dedi.
Sevinc ona tərs-tərs baxdı, qaxmaq üçün növbəti dəfə cəhd elədi və bu dəfə ayaq üstdə dayana bildi. Lakin üzündəki ağrı hissi qalmaqda idi. yusif də onun üçün narahat idi.
-Belə halda hara gedirsən?
-Mən yaxşıyam, narahat olma.-deyib Sevinc bir neçə pillə düşdü.
-Dost, mən özümə görə orada deyildim.
Sevinc Yusifin bu ani etirafına məhəl qoymadan bir neçə pillə də düşdü.
-İnanmırsan mənə?
-Əliyə görə orada idin?
-Nə?-Yusif bu sualı gözləmirdi.
-Özünə görə orada deyildinsə, Əliyə görə orada idin.-Sevinc geri dönərək maraqla onun üzünə baxdı. Yusif isə dinmirdi. Sevinc bayaqkından fərqli yumşaq səs tonuyla sözünə davam elədi.-Mən sənə inanıram, dost. Sən də mənə inanırsansa düzünü de. Əli Ayan üçün gəlmişdi ora?
Yusif artıq tamamilə çaş-baş qalmış, dostuna nə cavab verəcəyini bilmirdi.
-Eee, şey, yox...həə..
-Yaxşı da Yusif! Məndən gizlədirsiniz? Mən ayın on beşindən bu yana Əliyə fikir verirəm. O, əməlli-başlı özünü ələ verir. Ayanı görəndə nə hala düşür, guya görmürəm?
Sevincin bu etirafı Yusifi biraz rahatlaşdırdı. Düşündü ki, ondan gizlətməyin mənası yoxdur.
-Bilirsən Sevinc, əslində mən də bunu hiss eləmişdim. Amma bu gün parkda elə şərait yaratdım ki, özü etiraf eləsin. Amma mən ona söz vermişəm ki, xüsusilə sənə deməyim. Axı sən Ayanın padruqasısan.
Sevinc gülümsəyərək Yuisfə göz vurdu:
-Sən mənə nəsə dedin? Yox! Qurtardı da! Ayana görə narahat olma. Əgər desəydim, bu günə qədər deyərdim. Həm