a getdi,-gəl gedək.
Lakin onun bu sözü Sevincə bərk toxunmuşdu. Ona görə də onun qolundan dartıb:
Yusif! Sən neyləməyə çalışırsan?-deyə soruşdu.
-Neyləyirəm ki?
-Niyə mən hər dəfə Caviddən danışanda üz-gözünü turşudursan? Niyə hər dəfə onunla acı-acı danışırsan?
-Ondan xoşum gəlmir.-Sevincin sual dolu baxışları altında əzilən Yusif gözlərini qaçırdı.
-Niyə də, niyə?
-Niyəsi yoxdur!
-Niyəsiz heç nə yoxdur! Sən mənim dostumsan və Caviddə də mənim ss...ürəyimdəki insandır. Sənin ona qarşı belə münasibətin mənə psi təsir eləyir.-Sevinc bayaqdan qaçırdığı gözlərini indi qaldırıb onun üzünə baxdı.-Əgər mən səni tanımasaydım, ya da sənin yerinə başqa birisi olsaydı, onda sənin bu hərəkətlərini başqa yerə yozardım. Amma sən mənim dostumsan və mən də başqa şeylər fikirləşmək istəmirəm. Başa düşürsən məni?
Yusif bir daha əmin oldu: Sevinc onu həyatında ancaq dostu kimi görmək istəyir. Sevinc isə indi biraz möcüzə və möcüzə gerçəkdirsə Yusifdən biraz cəsarət gözləyirdi.
-Heç bir qeyri-adi səbəb yoxdur, dost. Başqa şeylər fikirləşməyinə ehtiyac da yoxdur. Prosto o insan dan xoşum gəlmir də. Elə ta balacalıqdan. İnan ki, özümdən asılı deyil, onu görəndə əsəbiləşirəm. Amma sən də düz deyirsən. O sənin ürəyindəki insandır, ona görə də mən də ona yaxşı davranmlıyam. Bağışla, dost.
Hər ikisi özlüyündə peşman idi. Sevinc bayaqkından fırqli səs tonu ilə:
-Yox, üzr istəməli heç nə yoxdur.-dedi.-Əsas odur ki, məni başa düşdün. Çox sağol.-Sevinc saatına baxıb-Oho, üçə qalıb.-dedi,-mən gecikirəm.-getmək üçün ayaqlanmağa başladı.
-Hələlik dost.
Onlar sağollaşıb ayrıldılar. Lakin hər ikisinin içində bir peşamnçılıq, bir inciklik var idi.

Yenə də şam yeməyini xalası qızı ilə yenə Ayan qabları yuduqdan sonra isinməsi üçün çaydanı qaz piltəsinin üstünə qoyub pəncərə boylandı. Əlləri qoynunda gözləri uzaqlarda idi. İçəridən gələn Xatirə müəllimə onu belə görüb:
-Xeyir ola, xəyallar indi hara aparıb?-deyə soruşdu.
-Düz deyirsən, belə getsə xəyal olaraq qalacaq.-Ayan