uzunburun.
Artıq axşam düşmüş, hava qaralmışdı. Havanın soyuq və küləkli olmasına baxmayaraq sinfin bəzi oğlanları Kərəmgilin dükanın qabağına yığışmış nəyisə müzakirə eləyirdilər. Yarı oturmuş vəziyyətdə divara söykənən Əli gözlərini bir nöqtəyə zilləyib deyirdi:
-Zarafat bir yana, amma həqiqətən də nəsə eləmək lazımdır. Oturub gözləyə bilmərik.
-Bəlkə polisə xəbər verək?-Mehdi ağlına yaxşı fikir gəlmiştək oğlanlara baxdı.
-Ala, ağıllı danışdı.-Yusif kinayə ilə onu göstərib başını buladı.-Nə polis ə? Nə deyəcəksən polisə? Deyəcəksən ki,-qorxmuş balaca uşaq səsi ilə,-polis əmi, keçən dəfə bir oğlanı döyüb sizin yanınıza gətirmişdik e, deyəsən, siz onu buraxmısınız, o da bizim arxamızca düşüb, bizi öldürmək istəyir.-dedi. Sonra ciddiləşdi-O da deyəcək, gəl keç, yuxarı başa. Sübütsuz, dəlilsiz polisə getmək olur?
-Gözlə onda, sənin meyidini sübut kimi apararıq.
-Yox e, Mixaylo, bu gecə deyəsən mən polisə düşməli olacam.-Yusif yerindən tərpənərək ona tərəf getmək istəyirdi ki, Kərəm onu kənara itələdi.
-Bəsdir də, uşaqsınız siz?! Sizə cani zad lazım deyil, özünüz özünüzə bəssiniz. Fikirləşməkdən başqa hər şeyi bacarırsınız.
-Mənə görə oldu, hər şey mənə görə oldu.-Kənan beş dəqiqə əvvəlki kimi yenə də öz-özünə danışmağa, ah çəkərək başını bulamağa başladı.
-Yaxşı da,-Əli bezgin halda ona baxdı,-sən də zəngli saat kimi hər saat başı eyni şeyi deyirsən. Sənə bir söz deyən var? Özünü ələ al, fikirləşək görək, neyləyirik.
-Salam millət, nə qərara gəldiniz?-yaxınlaşan İsmayıl hamısı ilə əl sıxışıb soruşdu.
-Haradasan ə? Qırıldıq e burada soyuqdan. Nə gec qurtardı sənin bu hazırlığın?-Yusif onu görüb dedi.
-Leylanı ötürürdüm, ona görə gecikdim.
-Nə?-deyə bütün gözlər ona zilləndi.
-Smaylik, xeyir ola, bir əldə iki qarpız tutmaq istəyirsən, yoxsa?-Yusif kinayə ilə soruşdu.
-Bax ha, əgər belə bir fikrin varsa, bizim qızlar sənin üçün...-Kərəm də tərs-tərs ona baxdı.
-Ayə, nə gic-gic danışırsınız? Nə qarpız, nə qızlar? Sizin yanınıza gəlirdim, gördüm, Leyla