a qabaqda gedir, arxasınca da biri. Əvvəl düşündüm ki, yəqin hansısa oğlandır da, arxasınca düşüb. Amma yenə ürəyim rahat olmadı. Yolumu dəyişməyib onları izlədim. Gədə nəsə xoşuma gəlmədi, tez-tez ora-bura baxırdı, hələ arada telefonu çıxarıb kiminləsə danışdı da. Tez addımlarımı yeyinlədib özümü Leyla çatdırdım, gədənin yanından ötəndə üzünə baxdım, bizim yaşda deyildi. Nə yaxşı ki, arxalarınca getmişəm. Nə isə, Leylaya yaxınlaşdım, guya, yolumuz birdir deyib evlərinə qədər ötürdüm.
-De, ala!-Kənan narahat halda əllərini bir-birinə çırpdı-Hamımızı izləyirlər! Ən pisi də qızları. Offf!
Araya bir neçə saniyəlik sükut çökdü. Hamı gözlərini yerə dikib nəsə düşünürdü. Birdən:
-Tapdım!-deyə Əli sevincək qışqırdı.-Qorxumuz qızlara görə deyil, gəlin hər axşam hazırlıqdan evə onları biz ötürək. Necə fikirdir?-deyə yoldaşlarına baxdı.
-Yaxşıdır,-deyə Yusif dodağını büzdü,-amma biraz duzu azdır.
-O nə deməkdir?
Yəni, Yusif demək istəyir ki,-Kərəm onun yerinə dilləndi,-ağıllı fikrə oxşayır, amma qızlara nə deyəcəyik? Deyəcəyik ki, qızlar sizi qatil izləyir, biz də sizi onlardan qorumağa gəmişik?
-Yox, deyərik ki, təsadüfən qarşılaşdıq.
-Hər gün?-Mehdi maraq və kinayə ilə ona baxdı.
-Nç, məncə də alınmaz.-deyə İsmayıl da başını buladı.
-Daha yaxşı fikri olan buyursun.-Əli incidiyini biruzə verən səs tonu ilə dedi.Bu söhbətdən keçən günlər ərzində oğlanlar nə qədər fikirləşsələr də Əlinin fikrindən daha ağıllı bir şey fikirləşə bilmədilər. Ona görə də aralarında növbələşib qızları hər axşam hazırlıqdan evlərinə qədər ötürməyə başladılar. İlk günlər belə qarşılaşmaların təsadüf olduğunu düşünən qızlar da artıq sonradan şübhələnməyə başladılar. Ələddin ona deyilən yalanla heç cür barışa bilmir, atalığı ilə analığına düşmən kimi baxırdı. Nə müəllimlərinin, nə də qohumlarının nəsihətləri ona batmırdı. Yusif dostuna verdiyi sözdən sonra Cavidlə daha mehriban olmağa çalışsa da onu çırpmamaq üçün özünü güclə saxlayırdı. Sevinc isə Cavidin ona qarşı dəyişən münasibətindən