narahatlıq keçirir və onların bir an əvvəl getmələrini arzulayırdı. Sevillə İsmayılın sevgisi günü-gündən böyüyürdü. Ayanla Əli isə...
Yanvar ayının on doqquzu, həftənin ilk günü idi. Məktəbdə “20 Yanvar” faciəsinin növbəti ildönümü ilə bağlı hazırlanan tədbirə son hazırlıq işləri gedirdi.
İkinci dərsin sonu idi. Xatirə müəllimə şagirdlərə az-çox xatırladığı o gündən, faciə günü ailəsinin yaşadıqlarından danışırdı. Bu vaxt qapı döyüldü. Xatirə müəllimənin “Gəl” deməsindən sonra Aygün müəllimə təlaşla sinfə girdi. Dərsini böldüyü üçün Xatirə müəlliməyə üzrxahlıq eləyib üzünü Əliyə tutdu:
-Qurban sənə Əli, o şeiri bir də yazıb verə bilərsən?
-Yazaram müəllimə. Nə olub ki?
-Bu sənin şeirini oxuyacaq qız, Rəvanə, qrip olmağa vaxt tapıb. Dəli olmuşam da. İndi nə qız var, nə də şeir. Deyirdim heç olmasa yaz ver, görüm, kimə oxuduram.
Xatirə müəllimə Ayana baxıb mimika ilə nəsə soruşdu. Ayan isə narazılıqla başını buladı. Lakin bu Aygün müəllimənin gözündən yayınmadı.
-Sən şeir deyə bilirsən ki?-deyə maraqla Ayana baxdı.
Ayanın rəfiqələri onun yerinə dilləndilər.
-Bəli müəllimə, onun çox gözəl intonasiyası var.
Qızlara göz ağardan Ayan “Xeyr”deyə başını buladı. Lakin Aygün müəllimə əl çəkmək istəmirdi:
- Xeyr nədir? Dur görüm ayağa. Bildiyin bir şeiri de.-Ayan çaşqınlıqla ona baxdı.-Hə, hə, tez ol, mənim vaxtım yoxdur.
Ayan çəkinə-çəkinə ayağa qalxdı. Hamı maraqla ona baxırdı. Gözlərini qıyıb düşünən Ayan:
-Müəllimə, ağlıma heç nə gəmir e.-deyə çiyinlərini çəkdi.
-Ayan, götür oxu,-şeirinin bir bəndini tez-tələsik yazan Əli Mehdi vasitəsilə vərəqi ona ötürdü.
-Hə, bu lap əla oldu.-Aygün müəllimə sevincək dedi.-Başla görək.
Vərəqi əlinə alan Ayan misralara göz gəzdirir, həyəcanlanırdı. Başını döndərib Əliyə baxdı. Əli gülümsəyərək “Çalış şeiri yaşayasan. Qorxma, səndə alınacaq”deyə ona göz vurdu. Sanki bu Ayana qol-qanad verdi. Yenidən, bu dəfə daha həvəslə vərəqə baxdı. Sözləri ürəyində daha diqqətlə, Əli demiş “yaşayaraq” oxumağa başladı. Sonra özünü