ü toplayıb şeiri ifa eləməyə başladı.
-İlk dəfə üçün pis deyil. Biraz da üstündə işləyərik, alınar.-Aygün müəllimə sevincək bir sinfə, bir də Xatirə müəlliməyə baxdı.-Müəllimə, icazə verirsiniz, Ayanı aparım? Saat yarımdan sonra tədbirimiz var, orada çıxış eləsin.
-Nə bilim, Ayagün müəllimə, getmək istəyirsə, gedə bilər.
-Hə Ayan, qərar ver, vaxtımız gedir.-Aygün müəllimə yenidən üzünü ona tutdu .
Ayan çaşqınlıq içində qalmışdı. Rəfiqələri də getməsi üçün onu ürəkləndirirdilər. Nəhayət, razılaşdı.
-Əli, sən də gəl.-qapıya çatan Aygün müəllimə nə fikirləşdisə geri dönüb üzünü ona tutdu.-Şeirin qalan bəndlərini yazmaq lazımdır.
-Məən?-deyə Əli təəccüblə özünü göstərdi.
-Hə də, həm də sinif yoldaşını tək buraxmazsan. Yox əgər, gəlmək istəmirsənsə...
-Yox müəllimə, o nə sözdür? Gəlirəm.-Əli onun sözünü ağzında qoyub sevincək yığışmağa başladı.
Əlinin bu sevincəkliyinin səbəbini bilən də, bilməyən də bir-birinə baxır, pıçıldaşırdı. Nəhayət, Aygün müəllimə Əli ilə Ayanı da götürüb akt zalına yollandı. Burada əməlli-başlı hərəkətlilik var idi. Çıxışına, roluna hazırlaşan kim, tarını sinəsinə sıxıb sarı simləri ağladan kim, dekorasiyanı quran kim... Bunlar Ayanı daha da həyəcandırdı. Özünü Əliyə yaxın tutaraq:
-Əli, mən qorxuram e. Deyəsən, əzbərləyə bilməyəcəyəm.-deyə narahatlıqla dedi.
-Yox, bunu ağlından çıxar. Kinoda deyir e, qorxma, mən səninləyəm. Bax, mən də indi buradayam, sənə kömək eləyəcəyəm.-Əli bunları deyərkən əlini onun əlinə toxundurdu.
-Sən şeiri yazmayacaqdın?-tez əlini yana çəkən Ayan maraqla ona baxdı.
-Hə,-Əli özünü yığışdırıb ətrafa boylandı,-yaxşısı budur, çölə çıxaq. Pəncərənin qabağında yazaram.
Onlar çölə çıxdılar. Dəftəri pənəcərənin artırmasına qoyub ikinci bəndi yazan Əli birdən duruxdu:
-Ayan, deyəsən, üçüncü bənd yadımdan çıxdı.
-Zarafat eləyirsən? Yadımdan çıxdı, nədir?
Əli yumruğunu düyünləyib yüngülcə başına vura-vura:
-Hə, hə, sonra nə idi?-deyirdi.-Uff, yadımdan çıxmağa vaxt tapdı.
-Yaxşı, başına elə vurma.-Ayan