bunun qarşısını almaq üçün onun əlini tutub kənara çəkdi.
Əli yumduğu gözlərini açmaq istəmirdi. Elə bildi ki, gözlərini açsa Ayanın əlini əlində görməyəcək. İçinə ifadəolunmaz bir rahatlıq gəldi. Ayan isə hərəkətinin fərqinə varıb əlini çəkmək istəyirdi ki, Əli:
-Dayan,-deyə onun əlindən daha möhkəm yapışdı,-şşş, deyəsən yadıma düşür.-gözlərini açıb Ayana baxmadan şeirini son bəndini də yazdı.
Tənəffüsdə Sevinc dostunun qolundan dartıb akt zalına gedib Ayangilə baxaq deyə yalvarırdı. Öz növbəsində Yusif də onunla razılaşmır, sənə daha vacib söz deyəcəyəm deyirdi. İsmayıl isə Sevilin yanında oturub Sevilin foyedəki rəsmini tərifləyir, Sevil isə elədiyi gzili köməyə görə ona minnətdarlıq eləyirdi. Beləcə hamının başı söhbətə qarışmışdı. Tək qalan Mehdi özünə yoldaş axtara-axtara əlləri qoynunda pəncərənin artırmasına söykənən Asyaya yaxınlaşdı. Gülə-gülə:
-Asya bajı, sən də tək qalıfsan?-deyə soruşdu.
-Hmm.-deyə Asya dodaqlarını büzdü.
-Dostlar, orada nə danışırlar?-Asyayla paralel artırmaya söykənən Mehdi arxa pəncərini işarə elədi.
-Nə bilim, yaxınlaşdım ki, Sevincə deyim, gəl Ayangilin yanına gedək, Yusif qoymadı. Dedi icazə ver, Sevincə söz deyirəm.
-Aha,-Mehdinin gözləri parıldadı,-bu nə sözdür belə?
-Mixaylo, gic-gic şeylər fikirləşmə. Onlar dostdurlar.
-Yaxşı görək, dostdurlar. Karnla Riya da dost idilər. Axırda nə oldu?
Elə bu vaxt Sevinc hirslənmiş halda sinifdən çıxdı. Yusif də onun arxasınca.
-Gördün,-Mehdi əli ilə onları göstərib,-sözümün üstündən heç saniyə ötmədi?
-Yox e, Mixaylo, başqa şey üstündə dalaşıblar.-desə də Asya özü də şübhələnmişdi.
Qəmərlə Günel dəhlizdə pəncərəyə söykənib adətləri üzrə gələnin qabağınca, gedənin arxasınca danışırdılar. Yanlarından ard-arda keçən Yusiflə Sevinci görüb bir-birilərinə göz-qaş elədilər:
-Bunlara nə oldu, yenə də?
-Əşşi,-deyə Qəmər əlini havada yellədi,-onların nə olduğu bəllidir ki, onlara nə olduğu da bəlli olsun?
Bu vaxt onların yanından ötən Xəyal müəllimi salamladılar. Günel onun